Stare Miasto - Alter Kacyzne

Srebrna zajęczyca i inne

Wstęp Guido Gozzano jest w historii literatury włoskiej znany przede wszystkim jako poeta. Niewielu zaś wie, że był także autorem baśni i opowiastek, napisanych w latach 1909–1914 z myślą o najmłodszych czytelnikach i opublikowanych najpierw na łamach czasopism „Corriere dei piccoli” [„Kurier

Krasnoludki - Jacob Grimm

"Była raz biedna służąca, bardzo pracowita i czysta, co dzień wymiatała dom, a śmiecie zsypywała na wielki stos za drzwiami. Pewnego ranka, gdy znowu chciała się zabrać do pracy, znalazła list na swoim stole, a że nie umiała czytać, postawiła więc miotłę w kącie i poszła z listem do swoich

Przy księżycu - Władysław

Przy księ­ży­cu Już la­zu­ry za­pa­ła­ły    Gwiazd ty­sią­cem,  To­nie świat uśpio­ny ca­ły    W mro­ku mgle,  Srebr­ny pło­mień z świa­tłem drżą­cem  W me okien­ko księ­życ śle.    Gdy wszedł gość ten pro­mie­ni­sty    W pro­gi mo­je,  Wnet umil­kły wi­chru świ­sty,    Płacz i jęk...  Przy­niósł

(Gdy za powietrza zasłoną...)

(Gdy za po­wie­trza za­sło­ną...) Gdy za po­wie­trza za­sło­ną dłoń po­cznie kształ­ty fał­do­wać  i czu­je się wiel­kie pta­ki ro­sną­ce za chmur kwia­ta­mi,  zmierzch scho­dzi lek­ko. A ona świe­ci u okna gło­wą  ja­sną jak li­stek świa­tła i śpie­wa pio­sen­kę ci­szy.    Dłu­gą, wi­ją­cą się

Aryman mści się - Stefan

Wilk i człowiek - Jacob Grimm

"Lis pewnego razu opowiadał wilkowi o sile człowieka. Żadne zwierzę nie mogło mu się oprzeć i zwierzęta musiały używać podstępu, ażeby się odeń obronić. Na to odpowiedział wilk: — Gdybym się kiedykolwiek natknął na człowieka, to chciałbym się z nim zmierzyć. — Mogę ci to ułatwić, — rzekł lis: —

Tarp skausm garbę - Maironis

Tarp skaus­mu i gar­bęPo­e­ma iš da­bar­ti­niu lai­ku Pra­tar­me Iš­leis­da­mas i žmo­nes sa­vo my­li­miau­sią ku­di­ki, kam gi ji pa­švę­siu? Mu­su gar­bin­go­ji di­duo­me­ne jo ne­su­pras­tu; se­niai iš­va­riu­si iš sa­lio­nu sa­vo te­vy­nes lie­žu­vi, mo­ka jo tik tiek, kad su tar­nais

Gaj święcony - le Cardonnel

Gaj święcony Siostro, czekajmy, póki nad gaj, który drzemie,  Miesiąc jesienny czarną naświetlając ziemię,  Uniesie się powoli, w oparach, dwurogi,  Gościńce zabieleją wśród rozlanej trwogi.  Niech oglądamy, jako płyną przez zagaje  Znów elizejskie smugi, które luna kraje. [...Louis le CardonnelUr.

Błędny pociąg - Stefan

Błędny pociąg