Oda do wolności - Juliusz

Lubię tych nagich epok bawić

Lubię tych nagich epok bawić się wspomnieniem... Lubię tych nagich epok bawić się wspomnieniem,  Których posągi Febus złocił swym promieniem.    Wówczas mąż i niewiasta, w pełnym sił rozwoju,  Pili rozkosz bez kłamstwa i bez niepokoju,  A niebo, podniecając ich mlecz pacierzowy,  Wzmacniało tylko

Baronowa - Guy de Maupassant

Wspomnienia Nieświeża -

Wspomnienia Nieświeża

Przy Morskim Oku - Kazimierz

Przy Mor­skim Oku Ty mar­twa wo­do wśród noc­nej ciem­no­ty,  Jak ja ci two­jej za­zdrosz­czę mar­two­ty!  Gdy­by te wszyst­kie gó­ry do twej fa­li  Ra­zem ru­nę­ły: jesz­cze cię­żar ich  Był­by mniej strasz­ny, niż ten, co się wa­li  Na pierś czło­wie­czą cię­żar prze­czuć złych.    Hu­czą nad

Epimenidów sen - Wacław

Epi­me­ni­dów sen ...Co spał Epi­ma­ni­des lat, ja ży­ję ty­le,    Je­śli ży­ję, je­śli się na ży­ciu nie my­lę...  Nie­masz nic: wszy­tek ży­wot grze­chem abo spa­niem.    ...Więc i mnie, w siedm­dzie­sią­tym pią­tym sto­jąc ro­ku,    Czas­by obu­dzić, czas­by po­rwać się już z mro­ku.  Kto

(Obłoki, ukąpane w jasnej

(Obłoki, ukąpane w jasnej dnia pogodzie...) Obłoki, ukąpane w jasnej dnia pogodzie  Nad polami, co stają w skwitających zbożach,  Które mi się jawicie w cichym korowodzie,  Jako senne żaglowce na spokojnych morzach...    Wy, co rychło ciężarne popłyniecie dołem,  Niosąc groźne oblicze

Serce oskarżycielem - Edgar

Nowela Edgara Allana Poe, opublikowana w 1843 roku na łamach magazynu The Pioneer. Jest zaliczana do literatury gotyckiej i jest jednym z najbardziej znanych utworów autora. Czyta: Wiktor Korzeniewski, Reżyseruje: Adam Bień

Heautontimoroumenos - Charles

Heautontimoroumenos Bez nienawiści i bezgniewny,  Jak rzeźnik będę niósł ci razy,  Jak Mojżesz, gdy bił w skalne głazy!  Aż łez cierpienia zdrój ulewny,    Aby orzeźwić mą pustynię,    Spod powiek twoich się wyleje.    Żądza ma gnana przez nadzieję,    Na słonych twoich łzach popłynie,  Jak chyża

(Byłeś jak wielkie, stare

(By­łeś jak wiel­kie, sta­re drze­wo...) By­łeś jak wiel­kie, sta­re drze­wo,  na­ro­dzie mój jak dąb zu­chwa­ły,  wez­bra­ny ogniem so­ków źra­łych  jak drze­wo wia­ry, mo­cy, gnie­wu.    I ję­li cie­bie cie­śle orać  i ryć cię ryl­cem u ko­rze­ni,  że­by twój głos, twój kształt od­mie­nić,  że­by