Norwegia. Lasy, fiordy, śnieg. W te malownicze okolice majątku Atlungów przybywa główny bohater, narrator. Jest starym przyjacielem rodziny, lecz pomimo wielu lat rozłąki rozmowa schodzi niespodziewanie na tematy filozoficzne i metafizyczne. Poruszana jest tematyka wiary, życia pozagrobowego, oraz
"Studnia była głęboka i na długim sznurze musiano spuszczać wiadro, aby dosięgło wody; ciężko też było pełne wyciągnąć do góry i ręka zabolała, zanim stanęło na zrębie. Woda w studni była chłodna, a przezroczysta, jak kryształ, ale słońce w jej zwierciadle nie przeglądało się nigdy; żaden promyk
Do pastereczki siedzącej na Druidów kamieniach w Pornic nad oceanem Jak ty mi jesteś wdzięczna, Duszeczko moja mała, Słoneczna i miesięczna, Prawie bez krwi i ciała. Gdyś wysoko siadała Z główką w zorzy pierścieniach, Na Druidów kamieniach, Śród jałowcowych krzaków Ćwieki twoich
Sonet VO nietrwałej miłości rzeczy świata tego I nie miłować ciężko, i miłować Nędzna pociecha, gdy żądzą zwiedzione Myśli cukrują nazbyt rzeczy one, Które i mienić, i muszą się psować. Komu tak będzie dostatkiem smakować Złoto, sceptr, sława, rozkosz i stworzone Piękne oblicze, by tym
Harmonia wieczorna Oto czas, gdy kwiat każdy, drżąc na swej krzewinie, Wyziewa aromaty jak kadzielnic łona; W mgle wieczornej wir dźwięków, krąży woń pieszczona, Walc rzewliwy, szał jakiś pełen tęsknot płynie. Każdy kwiat zieje wonie jak kadzielnic łona, Skrzypce rwą niby serce w ucisku
Olbrzym w lesie Wstęp do poematu Kiedy przebudzili się rano, zapytał Aboon Sahii: -- Co ci się śniło? -- Widziałam góry, które ruszały się jak zwierzęta, a potem zmieniły się w zwierzęta. -- Widziałam zwierzęta z gór powstałe, które płakały jak człowiek
„Dzikie Ziele” - jedno z opowiadań wchodzących w skład zbioru "Ludzie stamtąd". Pochodzi z wczesnego okresu twórczości Marii Dąbrowskiej (1925 r.). Pokazuje opętanie miłosne i historię Marynki, służącej dworskiej. Czyta: Joanna Domańska Reżyseruje: Adam Bień
