Wychodźcy Z burym kotem, z wiernym psem, Z chęcią życia Bóg wie czem, Idą w mroku, brnąc po grudzie, Nasi ludzie: Wiekuistych dróg tułacze, Dżdżów pijaki, mgieł palacze. Nic nie mają nasi ludzie: Nic a nic - Prócz gościńca w mroków chmurze. Każdy niesie na kosturze W swojej chustce
Pragnienia Co dzień kochając cię płaczę, tęsknię za tobą -- patrząc, oczy mi popieleją, wiedzą, że nie zobaczą. A z ciebie gorycz płynie jak w niebo dym spokojny, dzień jak liść kruchy się zwinie i ptak, co w śpiew niezbrojny. Przysiadają na mnie modlitwy
Stanze Myślę o mórz błękicie, o słodkich zachodach, O zapienionej grozie w wodnych wirów leju... Krabich norach, rybaczych łodziach i niewodach - Modrookiej Nerejdzie, Glaukusie, Proteju... Myślę o tym włóczędze, co idzie wśród drogi, O starcu w przyzbie chaty gdzieś w odwiecznej wiosce, O
Epigraf na potępioną książkę Czytelniku sielankowy, Trzeźwy, spokojny człowieku. Rzuć tych pieśni kwiat niezdrowy, Wykąpany w orgii ścieku. Jeśli cię szatan nie wdrożył, W swej retoryki misterie, Lepiej, byś księgę odłożył, Bo znajdziesz we mnie - histerię! [...Charles BaudelaireUr. 9
Krzewom nad moją drogą Krzewom nad moją drogą Opadły uschłe pączki, Dzieci czekać nie mogą, Za płotem skubią strączki. Jagody zielonkawe, Byle jak zrywane, Padają na murawę, Gniecione i deptane. Kasztany za sztachetą I bzy zakwitły już. Kryjesz się, o poeto, W cieniu czerwcowych
Muza chora Biedna ty, Muzo moja! cóż ci się dziś stało? W oczach twych płoną jeszcze nocne twe chimery, I widzę, jak kolejno mienią blask twej cery Szał ze zgrozą milczącą i zlodowaciałą. Czyliż zielony sukkub i diabełek sprzeczny Miłość i strach ci wlały do swego kielicha? [...Charles
Opowiadanie mistrza horroru Dwudziestolecia Międzywojennego, znajduje się w zbiorze nowel "Na wzgórzu róż", po raz pierwszy wydanym w 1918 roku. Opowiadanie dostępne pod adresem: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/grabinski-na-wzgorzu-roz-po-stycznej/
W knajpie Marzeniem: nie zawsze jadać, Ale żartować, pić, gadać, Gdy noc zapada; Na dnie szklanki śledzić rysy, Śmiać się z was, dumne cyprysy, Mogiło blada! Nie przeczyć racji nikomu I w niczym, kiedy tam w domu Znów zupa stygnie; Zapomnieć, o, wielkie słowa, Że kędyś tacza się
