"Była sobie mała dziewczynka, bardzo uboga i ładna. Nazywała się Karusia. W lecie chodziła boso, a na zimę miała duże drewniane saboty. Ale w tych było jej zimno, o zimno! Aż małe nożyny stawały się całkiem czerwone. Poczciwa szewcowa ulitowała się nad nią i ze starej czerwonej chustki uszyła jej
(Łaskawi jako książęta...) Łaskawi jako książęta, jak oni, wzgardliwi, I którzy światy dźwigamy z pordzewiałych zawiasów, Czuwaćże mamy, schorzali, zgonu znużeniem szczęśliwi, Z wiedzą, że brak najwyższego nam w zamęcie czasów - Że, miłości przysięgli i wierni kapłani, Poszukiwać musimy jej
(Oczarowały noce letnie...) Oczarowały noce letnie świerszcze i słychać dyszkantu fletnię, splątane tony, guseł formuły. Piłują korzeń, tną korzeń czuły, myśli zaplotły w lubieżną pletnię. Skrzypią na skrzypcach po srebrnym dachu, W przywidzeń roju, w słodkim przestrachu, Łamią przysięgi,
"Kogutek rzecze raz do kurki: — W tym czasie orzechy bywają dojrzałe, pójdźmyż razem na górę i najedzmy się raz do syta, zanim ich wiewiórka nie sprzątnie. I poszli razem, a że to był dzień biały, zostali więc do wieczora na górze. Ale nie wiem, czy się tak objadły, czy też opanowała ich taka
Próżnia Drzewo samotne, obnażone Podnosi chude swe ramiona, Rozpaczy hymny śle chropawe Do stalowego nieba próżni. Pod drzewem stoi krzyż zmurszały, Na nim rozpięty Chrystus kona, Wznosząc swe oczy beznadziejne Do stalowego nieba próżni. Pod krzyżem dusza ma cierpiąca Z otchłani
Cały świat byś ściągnęła... Cały świat byś ściągnęła w twej uliczki brudy, Nierządnico! okrutną czynią ciebie nudy! Aby wyćwiczyć zęby swe do tej igraszki, Co dzień jednego serca trzebać, jednej czaszki; Oczy twe gorejące, jak szyby sklepowe Na jarmarkach, gdzie płoną gałęzie cisowe, Są -
Czarny kot to nowela autorstwa Edgara Allana Poego, opublikowana po raz pierwszy w 1843 roku.
