W starym parku - Bronisława

W sta­rym par­ku W od­wiecz­nym par­ku opusz­czo­na  Ma­ła sa­dzaw­ka wiecz­nie śpi  I pleśń po­wle­ka ją zie­lo­na  Od dłu­gich dni...    Raz nad jej mę­tem dłu­gom sta­ła,  Gdy w bla­sku dy­szał ca­ły park:  Rzekł­byś, że ży­je, drży i pa­ła  od ech i skarg.    Wszyst­ko roz­kwi­ta w bla­sku

Monna Kerywel - Anatole le

Monna Kerywel Monna Kerywel, gdy swe owce spędza,  Gdy na pole idzie ponad jasny zdrój,  Wraz z krzyżykiem złotym, święconym przez księdza,  Monna Kerywel kładzie najpiękniejszy strój.    Piękny rycerz jasny przyjechał z daleka  I powitał słodko Monnę Kerywel.  Bogaty go ubiór dostojnie obleka,  A

Nad urwiskiem (I) - Władysław

Nowy Tarzan - Antoni Lange

An die Freude - Schiller

An die Freu­de Freu­de, schö­ner Göt­ter­fun­ken,    Toch­ter aus Ely­si­um,  Wir be­tre­ten feu­er­trun­ken,    Himm­li­sche, dein Hei­lig­tum.  Dei­ne Zau­ber bin­den wie­der,    Was die Mo­de streng ge­teilt,  Al­le Men­schen wer­den Brü­der,    wo dein sanf­ter Flü­gel weilt.    Seid

Jak Maria Magdalena - Max

Jak Ma­ria Mag­da­le­na Bo­że mój, du­szę da­łeś mi sa­mot­ną wiel­ce.  Umie­ści­łeś mnie w ser­cu wa­row­nej for­te­cy,  For­tów, przez wła­ści­cie­li opusz­czo­nych bez pie­czy.  Da­ro­wa­łeś mi, Bo­że, du­szę za­kon­ni­ka,  Zroz­pa­czo­ną du­szę, żeś ją po­zba­wił sie­bie,  Astra­lu pra­gną­cą,

Duch mój zamieszkał - Tadeusz

Duch mój zamieszkał... Izali nad umarłymi cuda czynić będziesz? Izali kto w grobie opowie miłość Twoją i prawdę Twoją - w ziemi zapomnienia? Duch mój zamieszkał wyludnione miasta  I widmem nędzy przepala swe oczy -  duch mój gdzieś w dale bezimienne kroczy,  jak pogrzeb wynoszący trędowatych z

Stare wrota - Władysław

Sonet - Gustaw Daniłowski

So­net Nie­chęt­nie w two­jej for­mie kwiat mych my­śli miesz­czę.  Czy­nisz na mnie wra­że­nie po­zio­me­go kar­ła,  Któ­ry smu­kłą dziew­czy­nę, by się nie wy­dar­ła,  Wią­że w bru­tal­ny uścisk jak w że­la­zne klesz­cze.    Gdy czy­tam pięk­ny so­net -- to czu­ję w nim dresz­cze  Zdła­wio­nej

Narodziny Afrodyty -

Narodziny Afrodyty Złocisty-to był dzień. Błękitne zadumanie  Objęło cały świat. Na modrym oceanie  Słoneczny zasnął blask. Na ziemi i na niebie  Cisza zdawała się wsłuchiwać sama w siebie.  Omdlewał w okrąg świat od światła i gorąca,  Różany płonął kwiat, srebrniała lilia drżąca,  Nad cichą, modrą