Len - Hans Christian Andersen

"Lato. Szumią lasy, kołyszą się zboża, pachną łąki kwieciste. Len zakwitł. Całe pole błękitnieje. Na zielonych łodyżkach patrzą w niebo kwiatki, drobne, błękitne, lekkie, delikatniejsze od skrzydeł motyla. Słońce je pieści, grzeje swymi promieniami, a chmury poją deszczem. I dobrze, miło zielonej

Kochanek duchów - Adam

Ko­cha­nek du­chów Ko­cha­nek du­chów, ileż was spo­tka­łem,  Ileż to oczu jak gwiazd prze­le­cia­ło,  Ileż to rą­czek, to­nąc, uści­ska­łem:  A ser­ce ni­g­dy z ser­cem nie ga­da­ło!  Wy­da­łem wie­le ser­ca, jak ze skrzy­ni  Mło­dy roz­rzut­nik; lecz dłuż­ni­cy moi  Nic nie od­da­li. Któż

Republika marzeń - Bruno

Deszcz w Concarneau - Józef

deszcz w concarneau nisko nad lądem chmury zwinięte w pięść  dziewczyna białe wiadro zanurza w zatokę  trzepocze się falami horyzontu część  żagle zakryły drugą przed patrzącym okiem    spoza skały wiśniowej wiatr prychał jak zwierzę  obtarłem o liść ręce burza czas mi odejść  gdy barka rozhuśtana

Napój cienisty - Bolesław

To My Cicerone - Adam

To My Cicerone My Cicerone, on this monument  A name protrudes obscured by time and gloam,  Engraved by a man to mark his stay in Rome.  I must needs know that traveler...s intent.    Perhaps he will be welcomed at the inns  By joyful cries, perhaps the speechless sand  Will hide his acts of

Portret owalny - Edgar Allan

Nowela Edgara Allana Poe, której tematem są niepokojące okoliczności związane z pewnym portretem znajdującym się w zamku. Jest to jeden z najkrótszych utworów autora, zajmował on dwie strony, kiedy został po raz pierwszy opublikowany w 1842.

Bracia, patrzcie jeno - autor

Bracia, patrzcie jeno... Bracia, patrzcie jeno, jak niebo goreje!  Znać, że coś dziwnego w Betlejem się dzieje.  Rzućmy budy, warty, stada,  niechaj nimi Pan Bóg włada,  a my do Betlejem.    Patrzcie, jak tam gwiazda światłem swoim miga,   pewnie dla uczczenia Pana swego ściga.   Krokiem śmiałym i

Pan Kurek pannę Maglownicę -

Pan Ku­rek pan­nę Ma­glow­ni­cę Szlach­cian­ka jed­na, pan­ny nie miaw­szy słu­żeb­nej,  Kmiot­kę w lnia­ną ko­szul­kę ubraw­szy ze zgrzeb­nej,  Bie­rze z so­bą w go­ści­nę, ale wprzód na­po­mni,  Że­by jak naj­przy­stoj­niej wszyt­ko, jak naj­skrom­niej  Czy­ni­ła, co jej ka­żą, wasz­mo­ścia­ła

Półkula w lokach - Charles

Półkula w lokach Pozwól, że wdychać będę długo, długo zapach włosów twoich, że zanurzę się w nie całą twarzą, jak człowiek spragniony w wodę zdroju, i rozwiewać je dłonią na podobieństwo wonnej chusty, by wspomnienia rozproszyć na powietrzu. Gdybyś zdołała zaznać wiedzy o wszystkim, co oglądam, o