— Dla ciebie złem jest, że podupadasz na siłach i na majątku; a inni ponoszą tę szkodę, że się stają gnuśni, ospali. Gdy im ciebie zabraknie, radzić sobie nie będą umieli. Sądecki, człowiek rozumny, przyznawał żonie słuszność, ale nałóg stał się drugą naturą. Nie umiał odmówić, gdy go ktoś prosił o
Sławomir był królem dobrym i rozumnym, władał sprawiedliwie i spokojnie obszernem swojem państwem. Państwa sąsiednie, wiedząc o jego potędze, ubiegały się o jego przyjaźń, a unikały z nim zatargów i wojny. Król obchodził właśnie narodziny trzeciego swego syna, Wieńczysława. Na tę uroczystość
Słońce zaszło. Ciemną, zasłoną pokryła się powierzchnia oceanu Wielkiego, czyli Spokojnego. Po niej samotnie płynął niewielki okręt kupiecki, oświetlony kilku latarniami. Na każdym z boków nosił napis „Brytanja" — był to więc okręt angielski. Na pokładzie krzątała się gromadka żeglarzy. Między nimi
W parę minut później na pienistym grzebieniu wzburzonej jeszcze fali kołysała się łódka z dwojgiem pasażerów, prawda że zmoczonych, ale żywych i całych. Nie brakło nawet żadnego węzełka. Łódce owszem przybyło ciężaru, gdyż dno jej zalała woda. Pierwszy ochłonął mężczyzna; podniósł maszt i umocował
