Wybór poezji - Daniel

#manto - Łukasz Orbitowski

Cóż niezwykłego mogłoby się przydarzyć kelnerowi po pięćdziesiątce mieszkającemu samotnie z nadopiekuńczą matką na warszawskiej Pradze? Złote lata wysokich zarobków i sutych napiwków w Kameralnej ma dawno za sobą, odkąd w latach dziewięćdziesiątych zamknięto lokal i znalazł się na bruku. Nikt nie

(Ziemia jak ognia słup...) -

(Zie­mia jak ognia słup...) Zie­mia jak ognia słup. Tnie bat;  a nie zna cza­su -- ka­mień kru­szy,  na oślep rzeź­bi ciem­ne du­sze  w zwa­li­stych trum­nach lat.    I ka­torż­ni­cza hu­czy noc,  pod nie­bem sko­śnym ogień dła­wi,  i jęk szu­bie­nic jak żu­ra­wi  u stu­dzien peł­nych głów i rąk.

Gdy się Chrystus rodzi -

Gdy się Chrystus rodzi... Gdy się Chrystus rodzi i na świat przychodzi,  Ciemna noc w jasnościach promienistych brodzi;  Aniołowie się radują,  Pod niebiosy wykrzykują:  Gloria, Gloria, Gloria in excelsis Deo.    Mówią do pasterzy, którzy trzód swych strzegli,  Aby do Betlejem czym prędzej

Samowiedzy! Boleści! -

Samowiedzy! Boleści! Samowiedzy! Boleści! Nieczyste powaby!  O, strugo stara szlochu pod instynktem słabym  Skryta; opar znad morza: ty, krucha rozwago!  Wraz ze mną przestąpicie próg, tę sionkę nagą  O zmierzchu; zapalicie lampę zalęknioną;  I wszystko brzemię szczupłe, które moje łono  Dorzuca

Porta Nigra - Stefan George

Porta Nigra Ingenio Alf. Scolari Żem też się zbudzić musiał w waszym czasie,  Którym znał przepych grodu Trevirianum,  Siostrzycy chwałę gdy dzieliła: Romy.  Gdy wzrok płonący wielki legii szyki  Pancernych widział. Kiedy na arenie  Frankowie jaśni zadławiali lwy.  Przed pałacami trombity - i

Sabałowa bajka - Henryk

"Siedliśmy wokół ogniska wsłuchani w tę ciszę tatrzańską, która aż w uszach dzwoni. Zbliżała się już i godzina spoczynku, gdy nagle Sabała podniósł swą pomarszczoną twarz, podobną zarazem do głowy starego sępa i do twarzy Miltona. Chwilę popatrzył szklanymi oczami w ogień — tak zaczął opowiadać..."

Fresk pompejański - Adam Asnyk

Fresk pom­pe­jań­ski Zie­lo­ne, won­ne ga­je roz­sia­dły się wko­ło,  Po uro­czych pa­gór­kach zbie­ga­jąc w do­li­ny;  Gdzie­nie­gdzie dąb lub kasz­tan pod­no­si swe czo­ło,  Po nad drob­niej­sze mir­ty, lau­ry i ja­śmi­ny.  Ła­god­nie plusz­czą źró­dła skry­te gdzieś w zie­le­ni,

Antymonachomachia - Ignacy

(Między siebie a życie...) -

(Między siebie a życie...) Między siebie a życie gęstą mgłę rzuciwszy,  Pogrzebawszy to serce, spokoju najchciwszy,  Tulipan bardzo wiotki zasieję do ucha;  A gdy wypalę włosy me, ciągnąc z cybucha,  By zaznaczyć ustronie, gdzie się pogrzebałem,  Na gołej czaszce skreślę dwie lilijki białe.