Kot w butach - Artur Oppman

Wieczory - Kamil Baczyński Krzysztof

Wie­czo­ry Nie wy­star­czy nas na to mil­cze­nie i płacz za umar­łym cza­sem. Ro­sną na ścia­nie, w ogień scho­dzą cie­nie. Ob­ce prze­szły, zo­sta­ły na­sze. Jak zwie­rzę­ta ła­ska­we u ognia mru­cząc otu­lą nas w fu­tro, nim je wchło­nie noc war­ga­mi spa­lo­na i sen, nim ich nie zdej­mą na­gie

(Lubo jest słuchać wikli...) - Jean Moréas

(Lubo jest słuchać wikli...) Lubo jest słuchać wikli, która rzewnie wzdycha Wśród bratnich wiklin w brzeżnej śmiejącej dolinie; Czoło w dumach się chyli, gdy muzyka cicha Z rozszumiałej dąbrowy pod wiatrami płynie. Lecz jakże wobec głosu samotnego drzewa Chóry szumów się stają niklejsze i cichsze

Gaśnięcie - Rudolf G. Binding

Mysikrólik i niedźwiedź - Jacob Grimm

"Pewnego razu latem wyszedł niedźwiedź z wilkiem na przechadzkę po lesie. Wtem niedźwiedź usłyszał ładny śpiew jakiegoś ptaka i rzekł: — Bracie wilku, co to za ptak tak ładnie śpiewa? — To król ptaków, — odparł wilk — przed nim musimy się korzyć. A był to mysikrólik, czyli strzyżyk. — Jeżeli

Marzenie i pysk - Tadeusz Boy-Żeleński

Ma­rze­nie i pysk Od au­to­ra Oto, mi­ły czy­tel­ni­ku, garść fe­lie­to­nów, któ­rych je­steś za­zwy­czaj dość chęt­nym od­bior­cą. Ty­tuł, nie­co eks­pre­sjo­ni­stycz­ny, uprze­dza cię do­sta­tecz­nie, że znaj­dziesz tu roz­ma­itość wra­żeń: uj­rzysz to gło­wę mięk­ko skło­nio­ną do ci­che­go

Na Oceanie Atlantyckim - Henryk Sienkiewicz

Vilija - Adam Mickiewicz

Vi­li­ja Vi­li­ja mu­su mo­ti­na upe­liu Auk­so tur dug­ną, me­ly­ną vei­du­ži. Šir­dies gra­žes­nes, aiš­kes­niu ake­liu Skais­ti lie­tu­ve, kur sem van­de­nu­ži. Vi­li­ja te­ka kviet­ky­nais pui­kiau­siais Klo­ny­je Kau­no ne­pa­sa­ky­tos gro­žes. Lie­tu­vę kal­bin žo­de­liais mei­liau­siais

Zły mnich - Charles Pierre Baudelaire

Zły mnich Na swych szerokich murach dawnych lat klasztory W obrazach wysławiały świętych prawd tajniki, Których barwy, pobożne grzejąc zakonniki, Łagodziły surowe modłów ich pokory... W one dni bujnie kwitły Chrystusowe ziarna I niejeden, nieznany dziś mnich - silny cnotą, Chwałę śmierci opiewał z

Czerwone buciki - Hans Christian Andersen

"Była sobie mała dziewczynka, bardzo uboga i ładna. Nazywała się Karusia. W lecie chodziła boso, a na zimę miała duże drewniane saboty. Ale w tych było jej zimno, o zimno! Aż małe nożyny stawały się całkiem czerwone. Poczciwa szewcowa ulitowała się nad nią i ze starej czerwonej chustki uszyła