Kiedy u nas o zmroku... - Eliza Orzeszkowa

I ciągle widzę ich twarze - Stanisław Wyspiański

I cią­gle wi­dzę ich twa­rze . . . . . . . . . . . I cią­gle wi­dzę ich twa­rze, ustaw­nie w oczy ich pa­trzę -- ich nie ma -- my­ślę i ma­rzę, wi­dzę ich w du­szy te­atrze. Te­atr mój wi­dzę ogrom­ny, wiel­kie po­wietrz­ne prze­strze­nie, lu­dzie je peł­nią i cie­nie, ja je­stem grze ich

Garbucha - Józef Ignacy Kraszewski

(Mój uśmiech...) - Stanisław Wyspiański

(Mój uśmiech...) Mój uśmiech nie szcze­ry -- nie łudź się -- pa­trzę śmia­ło? skąd? -- gdy ra­czej mi przy­sta­ło do zie­mi przy­kuć wzrok. -- Nie wierz te­mu: to ma­nie­ry zwy­kłe -- kłam­stwo co krok. My­śmy tak się z ni­mi zży­li, że nam zda­je się ko­niecz­ne, i da­rem­no kto się si­li być

Matka - Hans Christian Andersen

"Przy kolebce chorego dziecka siedziała matka bardzo niespokojna o swoje ukochane maleństwo. Ze smutkiem patrzyła na bladą twarzyczkę i zamknięte oczy dzieciny, z niepokojem śledziła jego ciężki oddech, to znów zwracała oczy łez pełne ku niebu. Wtem ktoś zapukał do drzwi. Był to ubogi

Dziewczynka i lalka - Jacob Grimm

"Pamiętam czworokątny dziedziniec dużej kamienicy, wiecznie i nieruchomo wpatrzonej oknami w jeden punkt. Pamiętam za tymi oknami przechodzące cienie i sylwetki cudzego życia; zieloną lampę, jakiegoś wiecznie piszącego starca na trzecim piętrze, różową latarkę u młodej pani na drugim, wiszącą

Wszechwiedzący doktór - Jacob Grimm

"Był raz ubogi chłop nazwiskiem Rak, który, odstawiwszy do miasta furę drzewa na dwóch swoich osłach, sprzedał ją za dwa talary[1] pewnemu doktorowi. Po wypłaceniu mu pieniędzy, doktór zasiadł właśnie do stołu. Zobaczył chłop, jak on sobie ładnie jadł i pił, i aż mu się serce ścisnęło na

Słońce powstanie znowu - Fagus

Słońce powstanie znowu... ...Słońce powstanie znowu, i źrenica chora Chce wierzyć, że nie będzie to słońce czekane: Odmłodzona straszliwie, zbyt znana aurora, Której się nie spodziewam, której czekam jeszcze, Ta, co miłością karmi piersi głuchych ranę! Na próżno: wiem; okropna pewność mnie pożera,

Uczta upiorów - Wacław Wolski

Uczta upio­rów Już się ma pod ko­niec sta­ro­żyt­ne­mu świa­tu Z. Kra­siń­ski Obiit XIX -- na­tum est XX ...Dwu­na­sta wy­bi­ła. Znów dzwo­nią pu­cha­ry, Stół zło­ty, owal­ny, upio­ry czer­wo­ne Ob­sia­dły do­ko­ła, na po­ły uśpio­ne, Prze­kleń­stwem pi­ja­nych po­że­gnać wiek sta­ry...

Śmierć urzędnika - Antoni Czechow