Len - Hans Christian Andersen

"Lato. Szumią lasy, kołyszą się zboża, pachną łąki kwieciste. Len zakwitł. Całe pole błękitnieje. Na zielonych łodyżkach patrzą w niebo kwiatki, drobne, błękitne, lekkie, delikatniejsze od skrzydeł motyla. Słońce je pieści, grzeje swymi promieniami, a chmury poją deszczem. I dobrze, miło

Kochanek duchów - Adam Mickiewicz

Ko­cha­nek du­chów Ko­cha­nek du­chów, ileż was spo­tka­łem, Ileż to oczu jak gwiazd prze­le­cia­ło, Ileż to rą­czek, to­nąc, uści­ska­łem: A ser­ce ni­g­dy z ser­cem nie ga­da­ło! Wy­da­łem wie­le ser­ca, jak ze skrzy­ni Mło­dy roz­rzut­nik; lecz dłuż­ni­cy moi Nic nie od­da­li. Któż dzi­siaj

Republika marzeń - Bruno Schulz

Deszcz w Concarneau - Józef Czechowicz

deszcz w concarneau nisko nad lądem chmury zwinięte w pięść dziewczyna białe wiadro zanurza w zatokę trzepocze się falami horyzontu część żagle zakryły drugą przed patrzącym okiem spoza skały wiśniowej wiatr prychał jak zwierzę obtarłem o liść ręce burza czas mi odejść gdy barka rozhuśtana gniotła

Napój cienisty - Bolesław Leśmian

To My Cicerone - Adam Mickiewicz

To My Cicerone My Cicerone, on this monument A name protrudes obscured by time and gloam, Engraved by a man to mark his stay in Rome. I must needs know that traveler...s intent. Perhaps he will be welcomed at the inns By joyful cries, perhaps the speechless sand Will hide his acts of kindness and

Portret owalny - Edgar Allan Poe

Nowela Edgara Allana Poe, której tematem są niepokojące okoliczności związane z pewnym portretem znajdującym się w zamku. Jest to jeden z najkrótszych utworów autora, zajmował on dwie strony, kiedy został po raz pierwszy opublikowany w 1842.

Bracia, patrzcie jeno - autor nieznany

Bracia, patrzcie jeno... Bracia, patrzcie jeno, jak niebo goreje! Znać, że coś dziwnego w Betlejem się dzieje. Rzućmy budy, warty, stada, niechaj nimi Pan Bóg włada, a my do Betlejem. Patrzcie, jak tam gwiazda światłem swoim miga, pewnie dla uczczenia Pana swego ściga. Krokiem śmiałym i wesołym

Pan Kurek pannę Maglownicę - Wacław Potocki

Pan Ku­rek pan­nę Ma­glow­ni­cę Szlach­cian­ka jed­na, pan­ny nie miaw­szy słu­żeb­nej, Kmiot­kę w lnia­ną ko­szul­kę ubraw­szy ze zgrzeb­nej, Bie­rze z so­bą w go­ści­nę, ale wprzód na­po­mni, Że­by jak naj­przy­stoj­niej wszyt­ko, jak naj­skrom­niej Czy­ni­ła, co jej ka­żą, wasz­mo­ścia­ła

Półkula w lokach - Charles Pierre Baudelaire

Półkula w lokach Pozwól, że wdychać będę długo, długo zapach włosów twoich, że zanurzę się w nie całą twarzą, jak człowiek spragniony w wodę zdroju, i rozwiewać je dłonią na podobieństwo wonnej chusty, by wspomnienia rozproszyć na powietrzu. Gdybyś zdołała zaznać wiedzy o wszystkim, co oglądam, o