Wybór poezji - Daniel Naborowski

#manto - Łukasz Orbitowski

Cóż niezwykłego mogłoby się przydarzyć kelnerowi po pięćdziesiątce mieszkającemu samotnie z nadopiekuńczą matką na warszawskiej Pradze? Złote lata wysokich zarobków i sutych napiwków w Kameralnej ma dawno za sobą, odkąd w latach dziewięćdziesiątych zamknięto lokal i znalazł się na bruku. Nikt nie

(Ziemia jak ognia słup...) - Kamil Baczyński Krzysztof

(Zie­mia jak ognia słup...) Zie­mia jak ognia słup. Tnie bat; a nie zna cza­su -- ka­mień kru­szy, na oślep rzeź­bi ciem­ne du­sze w zwa­li­stych trum­nach lat. I ka­torż­ni­cza hu­czy noc, pod nie­bem sko­śnym ogień dła­wi, i jęk szu­bie­nic jak żu­ra­wi u stu­dzien peł­nych głów i rąk. A kie­dy

Gdy się Chrystus rodzi - autor nieznany

Gdy się Chrystus rodzi... Gdy się Chrystus rodzi i na świat przychodzi, Ciemna noc w jasnościach promienistych brodzi; Aniołowie się radują, Pod niebiosy wykrzykują: Gloria, Gloria, Gloria in excelsis Deo. Mówią do pasterzy, którzy trzód swych strzegli, Aby do Betlejem czym prędzej pobiegli, Bo

Samowiedzy! Boleści! - Gasquet Joachim

Samowiedzy! Boleści! Samowiedzy! Boleści! Nieczyste powaby! O, strugo stara szlochu pod instynktem słabym Skryta; opar znad morza: ty, krucha rozwago! Wraz ze mną przestąpicie próg, tę sionkę nagą O zmierzchu; zapalicie lampę zalęknioną; I wszystko brzemię szczupłe, które moje łono Dorzuca ziemi,

Porta Nigra - Stefan George

Porta Nigra Ingenio Alf. Scolari Żem też się zbudzić musiał w waszym czasie, Którym znał przepych grodu Trevirianum, Siostrzycy chwałę gdy dzieliła: Romy. Gdy wzrok płonący wielki legii szyki Pancernych widział. Kiedy na arenie Frankowie jaśni zadławiali lwy. Przed pałacami trombity - i bóstwo:

Sabałowa bajka - Henryk Sienkiewicz

"Siedliśmy wokół ogniska wsłuchani w tę ciszę tatrzańską, która aż w uszach dzwoni. Zbliżała się już i godzina spoczynku, gdy nagle Sabała podniósł swą pomarszczoną twarz, podobną zarazem do głowy starego sępa i do twarzy Miltona. Chwilę popatrzył szklanymi oczami w ogień — tak zaczął

Fresk pompejański - Adam Asnyk

Fresk pom­pe­jań­ski Zie­lo­ne, won­ne ga­je roz­sia­dły się wko­ło, Po uro­czych pa­gór­kach zbie­ga­jąc w do­li­ny; Gdzie­nie­gdzie dąb lub kasz­tan pod­no­si swe czo­ło, Po nad drob­niej­sze mir­ty, lau­ry i ja­śmi­ny. Ła­god­nie plusz­czą źró­dła skry­te gdzieś w zie­le­ni, I z me­lo­dyj­nym

Antymonachomachia - Ignacy Krasicki

(Między siebie a życie...) - Derme Tristan

(Między siebie a życie...) Między siebie a życie gęstą mgłę rzuciwszy, Pogrzebawszy to serce, spokoju najchciwszy, Tulipan bardzo wiotki zasieję do ucha; A gdy wypalę włosy me, ciągnąc z cybucha, By zaznaczyć ustronie, gdzie się pogrzebałem, Na gołej czaszce skreślę dwie lilijki białe. [...Tristan