Książka kontrowersyjnej feministki, bestseller we Francji, który wywołał dyskusję narodową na temat roli matki. Kwestionuje instynkt macierzyński, walczy z presją wywieraną na kobiety by były matkami. Książka z zakresu filozofii praktycznej, mikrohistorii współczesności, socjologii rodziny i
Voltaire, a właściwie Prancois-Marie Arouet, syn notariusza, urodził się w Paryżu 21 XI 1694r. i - po długim, burzliwym życiu - zmarł tamże 30 V 1778r. Wolter był nie tylko wszechstronnym pisarzem - poetą, dramaturgiem, historykiem, filozofem, publicystą. Był czołową postacią całego XVIII w.,
Światowej sławy intelektualistka żydowskiego pochodzenia Hannah Arendt (1906–1975), urodzona w Niemczech, lecz od połowy życia emigrantka, mieszkanka USA, żyła w burzliwych czasach, co znalazło odzwierciedlenie w jej filozofii politycznej, w analizach totalitaryzmu i rewolucji. Ta działalność
"Jeśli Boga nie ma..." to jedna z ważniejszych współczesnych książek dotyczących kwestii Boga i religii. Kołakowski rozważa w niej formułowane na przestrzeni wieków argumenty za i przeciw istnieniu Boga. Podejmując refleksję nad tajemnicą zła, językiem religijnym, doświadczeniem
Stanisław Krajski mówi o sprawach, o których inni na wszelki wypadek wolą nawet nie myśleć... Czasami, najlepszym zabezpieczeniem na przyszłość jest spojrzenie w przeszłość. Historia lubi się powtarzać, a ci, którzy zamykają umysły na jej lekcje, są skazani by popełniać te same błędy. Tyczy się to
Przekrojowa i przystępnie napisana historia nowożytnej filozofii europejskiej od odrodzenia aż po romantyzm. Autor nie skupia się tylko na przedstawieniu sylwetek najważniejszych filozofów tego okresu oraz ich poglądów, lecz kreśli także szeroką panoramę historyczną, opisując procesy
"Krótko mówiąc, dyskurs Foucaulta, jest lustrem władz, które opisuje. W tym właśnie, a nie w jakimś tkwi jego siła i wdzięk, to stanowi jego leitmotiv: procedury prawdy, owszem, lecz to akurat jest bez znaczenia, albowiem jego dyskurs nie jest przez to bardziej prawdziwy niz jakikolwiek inny
Blaise Pascal (1623-1662) został opisany przez Baudelaire'a w "Kwiatach zła" jako ten, który "miał otchłań, która wciąż płynęła z nim". I z pewnością tak było. Była to nieskończona otchłań, z której uczynił miarę natury człowieka i to w najbardziej niesprawiedliwy sposób, jaki
Korespondencja zawarta w niniejszym tomie jest przedłużeniem tzw. przez Witkacego "Rozmow Istotnych", które prowadził z Ingardenem głownie podczas jego pobytów w Zakopanem.
