Caterina roześmiała się radośnie, a on znów ją pocałował. Z początku jego usta były bardzo delikatne, gdyż świętość wypowiedzianych słów sprawiła, iż prawie bał się jej dotknąć.
Lecz gdy poczuł jak drży, gdy zobaczył w oczach odbicie własnego ognia, jego pocałunki stały się bardziej namiętne.
Odnalazł jej usta i słowa stały się zbędne. Miała takie wargi, jak myślał: miękkie i słodkie, niewinne i niepewne. Czuł, że tego właśnie szukał całe życie, choć nie zdawał sobie z tego sprawy. Zrozumiał, że Valora się boi, i poczuł, jak ich dusze połączyły się w uniesieniu. Jego pocałunki stały się
Była to miłość. Miłość, której oczekiwała i bała się, że nigdy nie nadejdzie. Ramiona markiza objęły ją mocniej, usta stały się bardziej natarczywe i Ola zapragnęła być tak blisko niego, by zatracić się całkowicie. Należała do niego, już nie była sama i nie bała się. - Kocham ... cię! Kocham ...
Zarina wyciągnęła ręce, a on przytulił ją do siebie. Pocałował ją delikatnie, jakby bał się zrobić jej krzywdę, a jej wydało się nagle, że poniósł ją prosto ku słońcu, gdzie skąpali się w złocistym blasku. Ten pierwszy pocałunek był uniesieniem i ekstazą.
