Była to miłość. Miłość, której oczekiwała i bała się, że nigdy nie nadejdzie. Ramiona markiza objęły ją mocniej, usta stały się bardziej natarczywe i Ola zapragnęła być tak blisko niego, by zatracić się całkowicie. Należała do niego, już nie była sama i nie bała się. - Kocham ... cię! Kocham ... cię!
Choć nie wykonał żadnego ruchu, Prunella doznała uczucia, że znalazł się jeszcze bliżej niż poprzednio. - Sądzę, milordzie... - zaczęła. Nagle ku jej zdumieniu ramiona hrabiego objęły ją, a jego usta spoczęły na jej ustach. Przez moment była tak zaskoczona, że nie uczyniła żadnego ruchu. Potem
- Moja kochana, moja słodka - mówił książę. - Jak zdołałaś sprawić, że się tak czuję? Jak mogę cię kochać, skoro nigdy nie sądziłem, że jestem zdolny do miłości? - Kocham... cię - wyszeptała Żaneta. - Kocham cię już... długo... ale nie wiedziałam, że to... miłość. - Uwielbiam cię - rzekł książę. -
Podniósł głowę i spojrzawszy na Anitę pomyślał, że żadna istota ludzka nie mogłaby wyglądać piękniej, bardziej bosko. - Kocham... cię - wyszeptała. - Tak jak ja kocham ciebie. Powiedz mi, najsłodsza, czy twój pierwszy pocałunek był taki, jak oczekiwałaś? - Był cudowny... zdumiewający... Nie
