Zarina wyciągnęła ręce, a on przytulił ją do siebie. Pocałował ją delikatnie, jakby bał się zrobić jej krzywdę, a jej wydało się nagle, że poniósł ją prosto ku słońcu, gdzie skąpali się w złocistym blasku. Ten pierwszy pocałunek był uniesieniem i ekstazą.
Podniósł głowę i spojrzawszy na Anitę pomyślał, że żadna istota ludzka nie mogłaby wyglądać piękniej, bardziej bosko. - Kocham... cię - wyszeptała. - Tak jak ja kocham ciebie. Powiedz mi, najsłodsza, czy twój pierwszy pocałunek był taki, jak oczekiwałaś? - Był cudowny... zdumiewający... Nie
Przytulił ją tak mocno, że poczuła, iż jego serce bije jak oszalałe. Potem ujął jej twarz w dłonie i uniósł ku swojej, spojrzał na nią z góry i poczuła dotyk jego ust. Całował ją, aż cały pokój zaczął wirować wokół nich, a oni nie stali już na ziemi, ale wzlatywali do nieba, które kiedyś znaleźli,
