Poezja najwybitniejszego (1865-1940) polskiego symbolisty. Jego twórczość nastawiona na wrażenie, impresję, równocześnie jest rozpięta między antynomiami. Wyłania się z niej nieskończone pragnienie miłości i skończona możliwość spełnień; ekstaza i cierpienie; tragizm i sielanka; dramat i idylla.
Na Skalnym Podhalu jest zbiór opowiadań, który powstał w przedziale czasowym 1901 - 1912. Zostały one opisane gwarą podhalańską, która pokazuje życie górali. Autor w sposób godny miana mistrza pokazuje wyjątkowość świata górskiego i nieokrzesaną kulturę rozbójników oraz juhasów. Krystalizując na
Achilles W tej strasznej samotności mojej, gdy przy mej duszy nikt nie stoi, kiedy ostatnie ręką żywą młodości zerwał czas ogniwo: czyż dziw, że dusza moja marzy, młodości chwile marzy mocne, nadzieje swoje bezowocne, i śni, czego jej los nie zdarzy... Lecz
Noc była ciemna. To rotmistrz Zaremba czuł choć oczy miał zamknięte. Leżał niby świadomy siebie zupełnie, a zbyt bezsilny, aby powieki odemknąć. Jakieś piekło było poza nim... Cesarz pobity... mostu złomy i ludzi, krwawe części ciała w powietrzu... Książę Józef z wody mętnej i brudnej ramię
Pieśń o Jaśku zbójniku(Na tle pieśni ludowych na Podhalu) Z orawskiego zamku chłopcy pozierają Czy się popod Tatry buczki rozwijają? Idzie bystra woda hań ku Kościelisku, Chłopcy marnie giną w orawskiem zamczysku. Czyjże to hań chłopiec stoi u futryny? Dy to Jasiek z Polan, Józkowej
Psyche Psyche tajemna, smętna, zamyślona, wyciąga ku mnie dziewicze ramiona i twarz nade mną pochyliwszy białą, duchowi memu każe rzucać ciało i z własnych żądz mych i pragnień pogrzebu, z mogiły szałów mych i namiętności ku mistycznemu podnosi mię niebu, jakbym już duchem odstawał od kości.
