Piosenka o przymierzaniu to jeden z najciekawszych tomów poetyckich Karola Maliszewskiego. Autor krąży wokół tematu „przymierzania ziemi”, oswajania się ze śmiercią. Śmiercią bliskich i znajomych, tak czy inaczej „własną śmiercią”. Interesuje go język, który w jakiejkolwiek formie sprostałby
Karola Maliszewskiego interesuje poezja jako pierwotne, oryginalne myślenie, w którym myśl stoi bardzo blisko bycia, jest myślą wyrażoną w minimalnej formie, jeszcze nieskażonej teoretycznymi aksjomatami i systemowymi konstrukcjami. Interesuje go też rzecz najważniejsza, najgroźniejsze widmo
Autor w swym opowiadaniu stara się dotrzeć do sensu i celu życia ludzkiego. Poprzez ukazanie zawiłych losów bohaterów, docieka faktów determinujących los człowieka. Jest to powieść psychologiczna i dotykająca psychologicznych aspektów funkcjonowania jednostki w społeczeństwie
Powieść przynosi barwne obrazki z życia dolnośląskiej prowincji oglądanej oczyma kilku osób, stąd poszarpana narracja i melanż stylów. Tytułowy Sajgon to społeczny margines, hipokryzja, skostniałe szkolnictwo, rozpad wartości i... tytuł książki. Autor z powodzeniem eksperymentuje z konwencją prozy
Gdy zacierają się szczegóły wcześniejszego życia, dzieciństwo staje się pomysłem na człowieka, poetycką średnią, konfabulacją. Ta książka pokazuje, jak można walczyć z niepamięcią o wiarygodny kształt dzieciństwa, jak po latach rozumieć i odzyskiwać ojca. Jest to również opowieść o szukaniu
„Wybór wierszy z kilkunastu wydanych tomów Karola Maliszewskiego pozwala ujrzeć tego poetę, pisarza, krytyka jako jednego z najwybitniejszych dziś artystów słowa. Zmiany, jakie zaszły w rzeczywistości na przestrzeni czasu powstawania zamieszczonych w wyborze wierszy, wydają się abstrakcją przy
Dlaczego właśnie te teksty wypełzły ze schowków w komputerze i czy się jakoś dogadały, ułożyły ze sobą, złożyły w zwartą opowieść o historycznoliterackiej chwili? Bardziej może o człowieku, o czytającym, o czytaniu jako geście nie rozpaczy, ale nadziei (na ludzkie porozumienie, egzystencjalne
Proza Karola Maliszewskiego ma już swój rozpoznawalny idiom – jest mocno zakorzeniona w języku, niespokojna, zacierająca granice między poetyckością a konkretnością, osadzona w przestrzeni. Tym razem drobne okruchy narracyjne składają się na coś w rodzaju gabinetu osobliwości, fantazyjnych postaci,
