W wiosce krążą dziwne pogłoski na temat panny B., niepokojącej osoby w nieokreślonym wieku. Mężczyznom, których przyciąga, niewiele pozostaje życia. Miejscowi ludzie są świadkami serii niewyjaśnionych wypadków. Na czym polega władza panny B.? Jaka jest jej tajemnica? Autor usiłuje znaleźć odpowiedź
Louise Elisabeth Vigee-Lebrun była najwybitniejszą portrecistką swej epoki, a także - na co wskazują jej pamiętniki - bystra obserwatorką obyczajów, wydarzeń i znanych postaci ówczesnego życia kulturalnego i politycznego. W swoich wspomnieniach trafnie oddaje nastrój przedrewolucyjnych dni Paryża.
Jest to pełna dramatycznego napięcia historia weekendu,który spędza, pierwszy raz od dwunastu lat, w swojej wiejskiej willi rodzina bohatego przemysłowca. Dokonuje podczas tego krótkiego spotkania bilansu osiągnięć, rozczarowań i klęsk całego życia.
Historia bratowej Ludwika XIV, angielskiej księżniczki Henrietty Angielskiej, zwanej zdrobniale Minette, która w okresie nasilonych protestów przeciwko jej ojcu, królowi Anglii, Karolowi I, wraz z matką wyjechała do Francji. Przez 9 lat, aż do swojej śmierci, była żoną Filipa Orleańskiego.
"Nie zawinione nieszczęście" to historia ostatniej córki autora, Marii Anny, od urodzenia ciężko upośledzonej umysłowo, historia zmagań z jej chorobą, sukcesów i klęsk, jakie towarzyszyły próbom włączenia jej - przynajmniej w pewnym stopniu - w normalne życie. Okres dzieciństwa Marii Anny przypada
"Lustrzany chłopiec" to opowieść autobiograficzna ukazująca świat przeżyć chorowitego, wrażliwego, przedwcześnie rozwiniętego dziecka. Wzrastający w rodzinie pochodzenia chłopskiego, bohater-narrator rekonstruuje własne dzieciństwo, tak jak jawi mu się ono we wspomnieniu, wprowadzając nas w
Dobry król Rene (1409-1480), książę Andegawenii, Prowawnsji i efemeryczny król Neapolu to jedna z najciekawszych postaci władców schyłku średniowiecza. Legenda o dobrym i wspaniałomyślnym królu, opiekunie i miłośniku sztuki, literatury i uroków świata zrodziła się zapewne jeszcze za jego życia -
Pamiętniki z drugiej połowy XVI wieku autorstwa ostatniej z rodu Walezjusz Małgorzaty de Valois. Przekładu dokonała Irena Dewitz, wstęp napisał Jerzy Łojek.
Pierwszy fragment "Kłamstwa" został odnaleziony wkrótce po śmierci autora, a część druga, dłuższa, zidentyfikowana dopiero w roku 1968 przez Roya Priora, profesora literatury francuskiej, któremu Jean-Pierre Giraudoux udostępnił prace ojca. Powieść ta, której powstanie wiąże się niewątpliwie z
