Pamiętniki z drugiej połowy XVI wieku autorstwa ostatniej z rodu Walezjusz Małgorzaty de Valois. Przekładu dokonała Irena Dewitz, wstęp napisał Jerzy Łojek.
Niedokończony zbiór opowiadań Królowej, wzorowany na Dekameronie Boccacia oraz Baśniach z tysiąca i jednej nocy. To arcydzieło nowelistyki renesansowej, niezrównane we wdzięku i urodzie, przez sobie współczesnych uważane było za nazbyt odważne i swawolne. Moralizatorska wykładnia Małgorzaty z
Louise Elisabeth Vigee-Lebrun była najwybitniejszą portrecistką swej epoki, a także - na co wskazują jej pamiętniki - bystra obserwatorką obyczajów, wydarzeń i znanych postaci ówczesnego życia kulturalnego i politycznego. W swoich wspomnieniach trafnie oddaje nastrój przedrewolucyjnych dni Paryża.
Spisane bezpośrednio przez aktorkę pamiętniki dotyczą pierwszej części jej życia - od dzieciństwa, przez początek kariery, aż do jej sukcesu teatralnego we Francji i w Ameryce (USA).
