Opowieść o stu dniach ludobójstwa w Rwandzie widzianych z punktu widzenia Europejczyka, pracownika organizacji humanitarnej. Akcja powieści dzieje się w kwietniu 1994 roku, kiedy na ulicach Kigali szaleje tłum. Totalitarny reżim w obliczu utraty władzy organizuje masakrę ludu Tutsi. Główny
Niewielka powieść jest czymś w rodzaju medytacji prozą na temat specyfiki stanu wdowiego zawierającej katalog wszelkich blasków i cieni życia po śmierci drugiej połówki . Bohater powieści próbuje przełamać wzorzec życia wdowca, z jednej strony nie chce wejść w rolę wesołego seniora jak uczestnicy
Ostatecznie całość można by zapisać, używając jednego tylko wyrazu "tAMTO" lub "tO", lub wręcz jednej tylko litery "t"; a następnie rozpocząć wszystko na nowo - tylko że w odwrotną stronę. (Swoją drogą zabieg genialny, niosący za sobą nieustannie pobrzmiewające echo,
Równolegle w dwóch zasmarkanych wątkach biegnie ta smarkata historia o smarkatej porcji zasmarkanych zalotów i rozstań z westchnieniami typowymi dla życia piersiastych studentek prowincjonalnych filologii. Westchnienia poczynają dobywać się z takich dziewcząt od samej niezdolności zrozumienia
Powieść o polskim katolicyzmie stadionowo-pielgrzymkowym. Słowo o zabobonnej wierze ludu naszego, przyuczonego przez ojców duchownych do myśli na klęczkach i do śpiewu pokutnego. Książka jeszcze o tym, jak trudno iść pod pątniczy prąd, z głową podniesioną, i patrzeć w górę, nad horyzont, za którym
Paradoksalnie, tak masowe i kontrowersyjne zjawisko, jakim jest autostop, nie doczekało się dotąd w naszym kraju żadnego opracowania. Zaprzepaszczone zostały potężne archiwa Biura Autostopu, nie powstanie więc nigdy solidna praca naukowa na ten temat. Być może to dobrze, bo cały urok omawianej
„Wielki Atlas Ciot Polskich” stanowi komiksową adaptację „Lubiewa” – głośnej powieści Michała Witkowskiego, opublikowanej po raz pierwszy 2004 roku nakładem Korporacji Ha!art. Choć utwór ten wszedł już do kanonu najnowszej polskiej literatury, celem niniejszej antologii nie było stworzenie „bryku
Debiutancka powieść (?) Joanny Dziwak karmi się aluzją, przekrzywieniem, parodią, remiksem. Snując się od Nowego Jorku do Las Vegas i od Starbunia do festiwalu w Kołobrzegu, szkicowane grubymi kreskami postacie żyją w świecie zmemowanym, zlinkowanym, zalajkowanym i zhejtowanym, świecie z
