Wybór felietonów z „Tygodnika Powszechnego”. Coś tam czasem się zatliło z jednej albo drugiej, ale znikomo, jak błędny ognik. O północy byliśmy na miejscu, na zielonym rynku. Jechało się w kółko, wśród drzew, jak duktem. W gęstwinie jakieś złote światełka pełgały. I było zupełnie cicho, bo wszyscy
Najnowsza książka wybitnej poetki, tłumaczki i eseistki. Osobiste, pełne anegdot wspomnienia o wybitnych postaciach polskiej kultury XX wieku, z którymi Julia Hartwig pozostawała w wieloletniej przyjaźni. Na kartach książki pojawiają się m.in. Czesław Miłosz, Zbigniew Herbert, Witold Lutosławski i
Opowieść o Wielkiej Krainie Pogranicza i jej historii. Kiedyś żyli tu obok siebie Polacy, Żydzi, Białorusini, Litwini, Tatarzy i Karaimi, Rusini i Ukraińcy, Łemkowie, Bojkowie, Jaćwingowie i Prusowie. Podtytuł: Ćwiczenia terenowe z archeologii wyobraźni.
"Chwalcie łąki umajone" to wspaniały opis polskiej rzeczywistości widzianej z okna samochodu, autobusu, pociągu. Z kadrów widzianego świata, z rozmów ze spotkanymi w drodze ludźmi buduje Olszewski polski pejzaż początków dwudziestego pierwszego wieku - i ten geograficzny, i ten mentalny.
„Osobie i dziełu Czesława Miłosza towarzyszyłam z bliska i z daleka od końca lat siedemdziesiątych. Bywałam pierwszą słuchaczką jego nowych wierszy. Niektóre czytał mi przez telefon, gdy dzielił nas kontynent lub ocean. Owszem, znałam Miłosza, ale czy rozumiałam, jak powstaje jego dzieło, jak
Książka tworzy zwarty tematycznie i niezwykle wnikliwy obraz problematyki postkolonialnej i transkolonialnej obecnej w twórczości pisarzy oraz działalności intelektualistów afrykańskich. Szeroka perspektywa proponowanych odczytań tych ważnych problemów pozwala nie tylko na postrzeganie omawianych
"Próba scalenia" obejmuje pełny zakres literatury czasu PRL (kraj- emigracja -drugi obieg). Wbrew narzuconym przez epokę pojałtańską rozdarciom literatury i blokadom komunikacyjnym, wbrew presji i cięciom cenzury, wbrew wreszcie rozgrywkom politycznym, jakie się do dziś wokół niej toczą
Romantycy lubili się smucić. Czasami trochę udawali, co trafnie opisał Chateaubriand w Pamiętnikach zza grobu, śledząc recepcję Renégo. Czasami zaś z ogromną intuicją potrafili dostrzec i opisać obawy, które budzą się w nas wszystkich, kiedy słońce traci swój blask. Nie bez powodu zatem jedną z
Oko było dla Leirisa, Artauda, Blanchota, a przede wszystkim Bataille’a przedmiotem fascynującym i zarazem odrażającym, źródłem rozkoszy i przerażenia – prawdziwym obiektem sacrum. Jako symbol boskiego porządku i rozumowego poznania stało się celem gwałtownych ataków, w których było obserwowane,
