SPIS RZECZY: Widzę szalonych Wyobraźnia kamienna Odwiedziny Opowieść o przedwiośniu Kasztan Obcy Ściana Powrót Kopiec Kobieta w czerni stąpa po różach Księżyc świeci Chora w ogrodzie i ozdrowieńcy Epileptyk Plemnik w spodniach Oni Feniks Domek z kart Drzewo z żalu Gniazdo opuszczone Muszla Był
Przypomnienie jednego z najważniejszych utworów poetyckich XX wieku – poematu angielskiego noblisty. W Jałowej ziemi (1922), będącej świadectwem cywilizacyjnego kryzysu, jaki dotknął intelektualną świadomość Europy po pierwszej wojnie światowej, poeta tworzy mozaikę kulturową, aby ocalić dawne
Bogaty wybór wierszy Poświatowskiej pozwala przekonać się, że jej twórczość to o wiele więcej niż tylko wzruszająca legenda przedwcześnie zmarłej poetki. „odłamałam gałąź miłości umarłą pochowałam w ziemi i spójrz mój ogród rozkwitł nie można zabić miłości jeśli ją w ziemi pogrzebiesz odrasta
Paweł Baranowski 1972 r. urodzony w Gdyni. Absolwent Wyższej Szkoły Morskiej 1994-97 r. związany z Inicjatywą Poetycką "Almanach" 2004 r. Uczestnik spotkań Sopockiego Klubu Pisarzy i Przyjaciół Książki. Inicjator Poetyckiej Przystani "Strych", współinicjator Przeglądów Połowy
Dwujęzyczne wydanie antologii poezji polskiej i węgierskiej w 300 rocznicę powstania 1956 na Węgrzech. Warszawska Niezależna Oficyna Poetów i Malarzy. *** Wydawnictwo Przedświt powstało w październiku 1982 roku i stało się szybko jednym z największych podziemnych wydawnictw. Zostało założone przez
Tom Laureata Międzynarodowej Nagrody im. Zbigniewa Herberta 2014. Charles Simic to jeden z najwyrazistszych poetów naszych czasów. Jego zwodniczo jasne i czytelne, skupione na obrazach i tajemnicze wiersze są jakby domowej roboty, jakby niemal przaśne. Są niesamowite. Simic to kuchenny metafizyk,
W tych wierszach zebrałam to, co trwałe, i to, co ulotne: wzruszenia, doświadczenia, rozmyślania i sny. Zostawiły w nich ślad pory roku, wydarzenia życia, zachwyt napotkanym pięknem, również chwile zniechęcenia i upadku ducha. Spowiadam się w tych wierszach z uczucia miłości, zawodu, niepewności,
Trakl pozostawił bogatą spuściznę rękopiśmienną, która w swojej jakości artystycznej nie tylko nie ustępuje utworom opublikowanym, ale pod wieloma względami skupia nawet więcej uwagi badaczy i czytelników, ponieważ daje wgląd w "rewolucyjną ewolucję" jego twórczości, a tym samym ułatwia
(Mój uśmiech...) Mój uśmiech nie szczery -- nie łudź się -- patrzę śmiało? skąd? -- gdy raczej mi przystało do ziemi przykuć wzrok. -- Nie wierz temu: to maniery zwykłe -- kłamstwo co krok. Myśmy tak się z nimi zżyli, że nam zdaje się konieczne, i daremno kto się sili być
