Moja piosnka - Jerzy Żuławski
Moja piosnka Piosnko moja! cóż to tobie? narodzona ledwo wczora, dumasz dzisiaj już o grobie, płakać tylkoś ciągle skora? Śmiej się, piosnko, śmiej się przecie! popatrz: świat się śmieje cały, pachną zioła, pachnie kwiecie, bluszcz zieleni martwe skały... Śmiej się piosnko! śmiej koniecznie!
small talk - Paweł Łęczuk
Paweł Łęczuk pod przykrywką podróży do różnych państw i miast zabiera czytelnika w świat swojego dzieciństwa. Opuszczona lata temu wieś powraca do niego w dalekich Chinach za sprawą obrazów, które tam widzi. Nic tutaj nie jest oczywiste. Nic przypadkowe. Wszystko się miesza, przenika. Pory roku,
Aniele mój - Jan Twardowski
Anioły fascynowały księdza Jana od zawsze. Oglądając powstałe na przestrzeni wieków ich przedstawienia, których mam wiele w swoim archiwum fotograficznym, ksiądz Jan układał nowe, piękne strofy anielskich wierszy. Tomik zawiera 92 najpiękniejsze wiersze o Aniołach, z ilustracjami z wielu kościołów
Świat i Antyświat - Tomasz Różycki
Kunsztowna poezja łącząca klasycyzującą formę ze współczesną treścią. "Świat i Antyświat" jest dziennikiem podróży ujętym w formę pieśni. Chodzi przede wszystkim o podróż wewnętrzną, w głąb siebie. Triest, Lizbona, adriatyk to preteksty. Mit kultury śródziemnomorskiej staje się
Zbieracz cynamonu - Michael Ondaatje
W poezji Michaela Ondaatje wielką rolę odgrywa pamięć i doświadczanie czasu. Jej cechą charakterystyczną jest nienachalny autobiografizm. Przeżycia osobiste, intymne relacje z bliskimi, wspomnienia dzieciństwa – wsparte niezwykłą wyobraźnią poety – przeobrażają się w historie uniwersalne. Wiersze
Zebrane - Philip Larkin
Nieufność do języka i kryjących się w nim, lub za nim, mniemań, najlepiej charakteryzuje twórczość Philipa Larkina. Zestaw trzech jego najważniejszych tomów poetyckich to najbardziej dotąd kompletna prezentacja angielskiego poety w przekładzie Jacka Dehnela, dla którego Larkin jest "klasyczny
(A)tomik - Beata Kołodziejczyk
Pięć cyklów poetyckich, które łączy jedno — śmierć. Autorka podchodzi do niej bardzo blisko, sprawiając wrażenie, jakby w ogóle się tej bliskości nie bała. Jednak po drodze opuszkami palców dotyka całą masę rzeczy ważnych i mniej ważnych, rzeczy składających się na życie, co pokazuje, że mimo
