Granice życia - Wybór Poezji

Nielogiczne słowa - Leszek

Jeśli wiara jest nadzieją, która dopełnia miłość za granicą naszych ciał odnajdziemy świat utracony "wczoraj". Rozpoczynając wędrówkę w jego poszukiwaniu błądzimy ścieżkami często nielogicznymi dla umysłu, ale wartymi przejścia, czasem zatrzymania i zastanowienia nad przebytą drogą. Jeśli

Monachomachia, bajki, satyry

Ignacy Krasicki był lubiany i podziwiany przez swoich współczesnych. "Nie masz w kraju tak usuniętego zakątka, do którego bu jego dzieła nie dotarły, nie masz człowieka, który umiał czytać, a nie czytał Krasickiego" - pisał przyjaciel i wydawca dzieł poety, Franciszek Ksawery Domachowski.

Budzenie umarłych - Elżbieta

Elżbieta Wancław-Chłopik – absolwentka filologii polskiej, współpracująca od wielu lat z grupą literacką "Bez kontekstu", aktualnie jako jej przewodnicząca i redaktorka tekstów literackich grupy. Dwukrotna laureatka lubuskiego Turnieju Jednego Wiersza?– od 2013 r. również jego jurorka – oraz

[Joja karan pats karalius...

[Jo­ja ka­ran pats ka­ra­lius... I. Jo­ja ka­ran pats ka­ra­lius:  Žven­gia žir­gas, ka­sa že­mę,  Triu­bos skar­džiai ai­da ore --  Gar­bę ir guo­do­nę le­mia.     Ein Jo­nu­žis i tą ka­rą:    Šiurkš­tus ve­jai staug­ti ima,    Užia, ošia ža­lios gi­rios --    Liud­ną le­mia tai li­ki­mą.   

Pieśń o starym żeglarzu -

Według przesądu, zabicie albatrosa przez marynarza ściąga nieszczęście na cały statek. Coleridge stworzył rozbudowaną o nowe wątki i szczegóły opowieść o winie i karze. Ujął tę historię w formę średniowiecznej ballady, o wartkiej i barwnej narracji; zastosował kunsztowne rymy i archaizację

Listopady - Władysław

Wiersze Władysława Broniewskiego ze zbiorów "Wiatraki" (1925), "Dymy nad miastem" (1926), "Troska i pieśń" (1932) i innych. Wyboru dokonał Bohdan Drozdowski.

W zmienności uczuć - Barbara

Srebrny kłos - Tadeusz

Tomik wierszy wydany w 1955 roku. Zawiera utwory z lat 1954-1955: Drzewo, Moje usta, Ojciec, Papuga, Bystrzyca Kłodzka, Chwila, Króliki, Barok, Stałem na stoku góry.

Achilles - Kazimierz

Achil­les W tej strasz­nej sa­mot­no­ści mo­jej,  gdy przy mej du­szy nikt nie stoi,  kie­dy ostat­nie rę­ką ży­wą  mło­do­ści ze­rwał czas ogni­wo:  czyż dziw, że du­sza mo­ja ma­rzy,  mło­do­ści chwi­le ma­rzy moc­ne,  na­dzie­je swo­je bez­owoc­ne,  i śni, cze­go jej los nie zda­rzy...    Lecz