Pamiętacie rezolutną Fefe, która pomagała maluchom ćwiczyć buzię i język, wspierając rozwój ich mowy? Pokochało ją wiele dzieci, a wszystko za sprawą książki "Z muchą na luzie ćwiczymy buzie". Teraz czas na kolejne zabawy z tą słynną bohaterką! Tym razem spotykamy Fefe na nieplanowanych
Jeżeli niczego jeszcze w życiu nie zepsuliście, raczej nie zrozumiecie tej książki. Jeśli natomiast zdarzyło wam się już kiedyś coś połamać, potłuc, podrzeć, skrzywić, pociąć, skasować, utopić, wgnieść, urwać, przedziurawić, spalić, zdekompletować lub zarysować – to będzie lektura dla was! Każdego
Powieść "Pożegnanie domu" jest drugą częścią planowanej trylogii (część pierwsza to "Skarby"), która nie została dokończona z powodu śmierci pisarki w 1931 r. Książkę tę Maria Dąbrowska nazwała "klejnotem literatury".
Tanner i Gwen próbują powstrzymać siły zła przed przejęciem władzy w Avantii. Aby obronić ojczyznę, muszą odnaleźć cztery części starożytnej Maski Śmierci, które dają siłę ich największym sprzymierzeńcom – potężnym Bestiom. Po zdobyciu pierwszego kawałka maski oraz uwolnieniu brata Gwen Wybrańcy
Kolejna książka dla dzieci cenionego izraelskiego autora. Etgar Keret w swojej najnowszej książce dla dzieci opowiada o sile przyjaźni. Tym razem pomiędzy chłopcem a porcelanową świnką-skarbonką. Chłopiec gotów jest poświęcić swoje marzenia o figurce Barta Simpsona w zamian za ocalenie ukochanej
Tove Jansson, najbardziej znana jako autorka i ilustratorka niepowtarzalnej serii książek o Muminkach, napisała również wiele znakomitych utworów dla dorosłych. Jednym z nich jest "Lato" – nastrojowa, poruszająca, metaforyczna historia, w której w sposób prosty, z niespotykaną lekkością,
Miś Paddington, przybysz z mrocznych zakątków Peru, na dobre zadomowił się w Londynie w rodzinie państwa Brown. Bierze czynny udział w ich codziennym życiu, przeżywając mnóstwo zabawnych i nieraz groźnych w skutkach przygód. Gotujący Paddington przysporzy nie lada wrażeń. Również wyprawa do pralni
Etgar Keret ponownie puka do drzwi najmłodszych czytelników, udowadniając, że krótka i prosta forma może być najlepszą formą wyrazu. Coś białego, wielkiego i okrągłego… czy to śpiący tłuściutki kot? Światło reflektora policyjnego radiowozu? Czy może łysina samotnego pana mieszkającego na skraju
"W olbrzymiej, ale to olbrzymiej puszczy rosła wielka sosna. Była tak wielka, że czubek jej wznosił się wysoko ponad wszystkie inne drzewa, bo miała chyba tysiąc lat, a może nawet więcej, czego zresztą sama dokładnie nie wiedziała."
Z okładki: "Było to tak. Rosalynn usłyszawszy głosy kuzynów w hallu, zbiegła na dół, ale nie zastała ich ani tam, ani w salonie. Pomyślała, że może wybiegli do ogrodu i poszła do gabinetu stryja, żeby umilić sobie czas przeglądaniem książek. Szkielet stał we wgłębieniu pomiędzy dwoma szafami
