Powieść "Pożegnanie domu" jest drugą częścią planowanej trylogii (część pierwsza to "Skarby"), która nie została dokończona z powodu śmierci pisarki w 1931 r. Książkę tę Maria Dąbrowska nazwała "klejnotem literatury".
"Teraz posłyszeli oboje, że ktoś za nimi idzie. Odwrócili się. To szedł ojciec Zoi. Kiedy zrównał się z nimi, Zoja nagle chwyciła go za rękę. - Tatusiu - powiedziała głosem, który się załamał ze wzruszenia. - Tatusiu, to jest mój przyjaciel. Ojciec gwałtownym ruchem przygarnął dziewczynkę do
Fragment powieści: PO KTÓRYM NIE NALEŻY SĄDZIĆ O POZOSTAŁYCH — Przecież już jest wiosna! — rzekł Olek, wyglądając przez otwarte okno sali jadalnej na rosnące w podwórzu kasztany. — Jest już wiosna, pączki lada chwila popękają, wiśnie w Niżpolu już na pewno kwitną, a pola są zielone i miękkie jak
fragment powieści: Woda płynęła dołem, cichutka i przejrzysta. Hubert, oparty łokciami o białą balustradę tarasu, oderwał oczy od tafli drgającej i znowuż z zainteresowaniem spojrzał w przeciwległy ogród. Po drugiej stronie rzeczki, za krzakami, migała jasna głowa, bardzo ruchliwa i szybka. To
