Biografia Nerona, która wykracza poza popularne stereotypy, poddaje analizie źródła historyczne, przedstawia poglądy polityczne i artystyczne zamiłowania Nerona, a za pośrednictwem ponad 150 reprodukcji przybliża czytelnikowi Rzym Cesarzy z I wieku n.e.
Początki utworu sięgają 1862 r. Przebywający wówczas we Włoszech Józef Ignacy Kraszewski zakupił w Genui u antykwariusza zbiór listów w odpisie. Pochodziły one z czasów I wieku naszej ery, z okresu, kiedy Imperium Romanum rządził cesarz Neron. Autor dokonał następnie tłumaczenia owych listów z
Historia sobowtóra Nerona i ludzi, którzy wynieśli go do rangi rzekomo wciąż żyjącego cesarza.
W wieku 17 lat Neron został obwołany cesarzem - po tym, jak jego ambitna i żądna władzy matka, Agrypina zamordowała Klaudiusza, jego ojczyma i poprzednika na tronie. Przez długi czas Neron był jej posłuszny, lecz narastająca wzajemna wrogość spowodowała, że młody cesarz wydał rozkaz zamordowania
