Constantin, główny bohater Dziennika, reprezentuje szczególny typ reakcji na sowietyzację rumuńskiego szkolnictwa i kultury - podziemną reprodukcję kultury wysokiej, tzw. kulturalny ruch oporu.
Wydana w roku 1994 książka to jedna z najważniejszych pozycji w dorobku Gabriela Liiceanu. Jak napisał w przedmowie sam autor, nie jest to książka trudna, lecz ambitna – nie specjalistyczna rozprawa z dziedziny filozofii, ale autentyczny filozoficzny traktat, w którym rumuński myśliciel, nie
Tom esejów otwiera rozmowa z Ireneuszem Kanią, dotycząca m.in. pesymizmu - kulturowego światopoglądu autora. W drugiej części zestawione zostały rozważania o istocie kultury oraz rozmaitych funkcjach rytuału w odmiennych cywilizacjach. Dział trzeci wypełniają eseje dotyczące Orientu i perspektyw
Czytając gęsto zapisane stroniczki mojego dziennika, przewożone to tu, to tam w podróżnej torbie, uprzytomniłam sobie, że poza wierszami, które wówczas powstawały, jest to jedyne bezpośrednie świadectwo mojego stosunku do Francji, jej urody i kultury, które urzekły moją młodość. Julia Hartwig
