Dieser Band enthält die frühesten und doch schon meisterhaften dramatischen Arbeiten Arthur Schnitzlers. Außer den sieben Anatol-Szenen und weiteren Skizzen dazu: Alkandi's Lied, Anatols Größenwahn, Die Blasierten, Das Märchen.
Cykl „Tysiąc sztuk awangardowych” to wielopostaciowa medytacja nad wierszem scenicznym i nad praktyką sceniczną wiersza. Jest medytacją wielopostaciową z powodu wielości swoich kształtów i różnorodności występujących w cyklu postaci. I jest to medytacja lekko, bez docisków, intonowana w języku,
W Dziadach. Część II Adam Mickiewicz sięga do ludowych wierzeń, w których świat realny współistnieje ze światem duchów. Autor opisuje pogańską uroczystość poświęconą duchom zmarłych. W kaplicy przycmentarnej gromadzą się mieszkańcy wsi, by pod przewodnictwem Guślarza wziąć udział w obrzędach.
Richard i Diane są w sobie szaleńczo zakochani i wkrótce zamierzają się pobrać. Chociaż... może nie tak szaleńczo, jak się wydaje. A z tym ślubem to też nic pewnego... Tak naprawdę, to myślą o rozstaniu. Czego oni właściwie chcą? Błyskotliwy dramat Schmitta, pełen ciągłego napięcia między dwojgiem
Romantycy chętnie mieszali, żenili i krzyżowali z sobą rodzaje i gatunki w retorcie nazwanej przez Friedricha Schlegla literaturą uniwersalną. Pewnie najbardziej interesująca dla ówczesnego czytelnika była zapowiedź kontynuacji Kota w butach, nowatorskiej komedii wydanej w roku 1797 aż trzy razy.
"W puszczy, przed norą Leśnego Dziadka. W głębi jezioro, skąd dochodzą dźwięki zatopionych dzwonów; przez drzewa prześwieca czerwona łuna zachodu, ad niej odcinają się czarno pnie i gałęzie. Mrok zapada. Głupi Maciuś,kilkunastoletni wyrostek, w potarganej płótniance i słomianym, obdartym
Róża – dramat niesceniczny Stefana Żeromskiego, wydany pod pseudonimem Józef Katerla przez Spółkę Nakładową Książka w Krakowie w roku 1909. Żeromski w tym utworze starał się zająć stanowisko wobec sprzecznych poglądów na sens i celowość rewolucji 1905 roku oraz kreśli własną wizję rozwiązania
Rosja różnych epok od dziewiętnastowiecznej, poprzez rewolucyjną, do współczesnej została tu ukazana w formie pastiszu. Autor odwołuje się nie tylko do literatury, do Czechowowskiego dramatu, ale także do naszych obiegowych wyobrażeń, pewnych skrótów myślowych i wywołujących skojarzenia
Dramat Przybyszewskiego pełen jest skrajnych napięć, walki nie tyle ludzi, co ich namiętności. To świat pełen przeczuć i lęków, w którym widz na scenie śledzi refleksy świadomości bohaterów, ich dojrzewanie do zrozumienia winy i konieczności kary, to świat odwiecznej, metafizycznej tragedii,
Ostatni większy utwór dramatyczny Cypriana Norwida, nie publikowany za życia autora. Zaklasyfikowany przez Norwida jako „biała tragedia” próbuje łączyć elementy komiczne z elementami łagodnego tragizmu życia codziennego.
