Abramow-Newerly jest również twórcą spektakli i widowisk telewizyjnych oraz kompozytorem (m.in. muzyki do tekstów Agnieszki Osieckiej). Wydania zbiorowe jego utworów to m.in. Dramaty (1975), Co pan zgłasza? (1977, satyry) i Pięć minut sławy (1978, słuchowiska radiowe). Istnieją też ich przekłady
Dramat Tony'ego Kushnera opowiada o perypetiach grupy nowojorskich homoseksualistów w obliczu pandemii AIDS.
Jest to najsławniejsza i niewątpliwie jedna z najlepszych sztuk Plauta, a sławę swoją zawdzięcza głównie postaci żołnierza-samochwała, tej postaci, której charakterystyka zadecydowała o typie sztuki.
"Achilleis", sceny dramatyczne (1903); "Akropolis", dramat w 4-ech aktach (1904)
To tylko facet - mówi jedna z bohaterek mojej książki. Ile razy każda z nas wypowiedziała te słowa? Z czułością, z bezradną złością, a czasem z rozpaczą. Bo przecież mężczyźni są dla nas bardzo ważni nawet wtedy, gdy "wymarzone" wspólne życie okazuje się nieporozumieniem. Być razem czy
Kisielewski zasłynął jako twórca komedio-dramatów realistycznych (Karykatury, W sieci), w centrum zainteresowań stawiając funkcję artysty w społeczeństwie oraz antynomie: artysta – filister, ideał – jego realizacja. Były to zatem tematy bliskie Zapolskiej i Perzyńskiemu, przedstawione jednak ze
Byzantium by Robin Brooks: the true story of the Empress Zoe and her desperate struggle to stay on the throne of the Byzantine Empire, in a vortex of sexual and political intrigue.
Dramat poświęcony Vaclavowi Havlowi, opisujący przesłuchanie najbardziej znanego czeskiego dysydenta w siedzibie służby bezpieczeństwa. *** Wydawnictwo Przedświt powstało w październiku 1982 roku i stało się szybko jednym z największych podziemnych wydawnictw. Zostało założone przez Wacława
Słuchowisko (pióra Krzysztofa Piechowicza) z wierszami dwojga autorów. Czy wyszydzany i jednocześnie uwielbiany gatunek muzyczno-dramatyczny może być zwierciadłem najistotniejszych spraw świata tego (i „tamtego”)? Współcześni poeci rzadko odwołują się do opery. A tu niespodzianka! „Pożar w operze”
"Nie mówię, że dotykam tematu papieskiego z jakiegoś obywatelsko-artystycznego obowiązku, choć nieobecność tego tematu w dzisiejszej sztuce, zwłaszcza sztuce wysokiej, jest zdumiewająca. Nie mam najmniejszej iluzji, że lukę te zapełniam, co więcej, nie chcę jej zapełniać. Nie pytam o papieża.
