Dziennik był chyba jedną z ulubionych form ekspresji artystycznej Nałkowskiej. Pisała je od wczesnych lat młodości aż do śmierci. Dzienniki czasu wojny to bardzo osobiste notatki pisarki wydane po śmierci. Opisuje w nich kampanię wrześniową, rzeczywistość okupowanej Warszawy i swoje codzienne życie.
'W ciągu dwu ostatnich lat życia Nałkowska przepracowała gruntownie drugi tom "Węzłów życia" - i może nad żadną ze swych powieści nie natrudziła sie tak wiele. Budzić musi głęboki podziw owo poczucie artystycznej odpowiedzialności za ostateczny kształt dzieła i za jego ślad w umyśle i przeżyciach
Tom niniejszy obejmuje całą twórczość dramatyczną Zofii Nałkowskiej, na którą składają się trzy sztuki teatralne: "Dom kobiet", Dzień jego powrotu" i "Renata Słuczańska".
Zofia Nałkowska prowadziła dzienniki niemal przez całe życie: od 1899 do 1954 roku, czyli przez 55 lat. Zawierają nie tylko zapis prywatnego życia pisarki, ale również precyzyjny i często krytyczny opis czasów, w których żyła.
Jakie czarnoksięskie sztuczki stosuje kot Hamilkar? Czy melancholijnemu Półmordkowi powiedzie się wychowywanie niesfornego Boyutka według najnowszych teorii pedagogicznych? W czym tkwi mistyczna moc sowy Wuni? Jak bardzo zaborczy może być jeż? Czy przyjaźń królika i zająca jest możliwa? Co bardziej
Czwarty tom dzienników Zofii Nałkowskiej obejmujący lata jej największych sukcesów, największej sławy oraz licznych podróży.
Pierwsza powieść Zofii Nałkowskiej. O narodzinach i umieraniu miłości, o dojrzewaniu do prawdziwej kobiecości. [opis wydawcy]
