To jest tajemnica Romy Ligockiej: jej książki pisane są zawsze bardzo osobiście i emocjonalnie. Stąd ich siła i wyjątkowa więź z czytelnikami. Pisarka przygląda się światu, który ją otacza, opowiada nam swoje życie – zawsze trochę inaczej, zawsze z innej perspektywy. Refleksyjnie, dojrzale, z
„Rośnie mój brzuch, rośnie mój strach…”. Macierzyństwo napawa lękiem i budzi panikę. Mleko młodej matki staje się czarne – to czerń poporodowej traumy i atramentu, którym pisarka stara się ją zapisać i ujarzmić. W najbardziej osobistej ze swoich powieści Elif Safak opisuje kryzys osobowości i
"...jestem nieco zakłopotany zaczynając swoją opowieść, wieńczącą jedyny cel mojego życia, jakim było znalezienie wampira vel wampyra, powtarzam: jestem zakłopotany nieco, ale do mówienia zmusza mnie przekonanie, że każdy człowiek jest winien swoim siostrom i braciom w gatunku jakąś opowieść ku
Potęga miłości czy przeznaczenie? Przepowiednia wypełniła się po raz kolejny, gra okrutnych bogów zakończyła się według ich zamysłów. Czy Anaela znowu zawiodła? Czy wszystko stracone? Tym razem to nie ona będzie Wybawicielką - próbę podejmie jej córka Gabriela. Pamięta słowa matki ”Ocal serce
Autorka ponad dwudziestu bestsellerów po raz kolejny zabiera nas do tajemniczego świata magii i zmysłów. „Słowa bogini sprawiły, że Anaela uniosła na nią pociemniałe ze zgrozy oczy. - Nadchodzi wojna. Najkrwawsza jaką znał ten świat. Jedna z was musi poprowadzić do niej Ferrin: ty, albo twoja
"Do tej pory piekłem konsumeryzmu głównie straszono, przed szalbierstwami mediów najczęściej ostrzegano, a samotność w internetowej sieci miała nas wzruszyć do łez. Autor Doli idola rozegrał tę partię inaczej – zareagował śmiechem. Nie jest to jednak pusty, szyderczy śmiech. Ten śmiech to dobrze
Autorka opowiada, że skutki owej katastrofy widoczne są w Hiroszimie jeszcze w czternaście lat później. Wojna atomowa stowrzyła nowy, radioaktywny gatunek ludzi. Są to pozostali przy życiu mieszkańcy owego miasta, pozornie zdrowi i normalni, o ile... O ile ciała ich nie są pokryte nie gojącymi się
Asia mówi: - Tato… nie, mamo… - Asiu, dlaczego ci się tak często myli? Czy my jesteśmy do siebie podobni? - Nie. Ja was po prostu dobrze nie znam. Bo nie widziałam was zanim się urodziłam, i dlatego. - O – Jaka pogoda! Już kwiecień, a pada śnieg! - Oj niedobrze. To znaczy, że wiosna już nie żyje!
Legendarna, uznana przez krytyków za najlepszą w dorobku Bogdana Madeja - urodzony w 1934 autor powieści i nowel, dziennikarz. Laureat nagrody literackiej im. Kościelskich w Genewie, członek PEN Clubu i SPP - książka, na którą składa się zbiór sześciu nowel. Obecne wydanie stanowi powrót do lektury
