Apokalipsa pamięci - Paweł Nieczuja-Ostrowski
„Apokalipsa pamięci” jest tomikiem poezji poświęconym ludobójstwu Ormian w Turcji w 1915 roku, które określa się mianem „pierwszego ludobójstwa XX wieku”.
„Apokalipsa pamięci” jest tomikiem poezji poświęconym ludobójstwu Ormian w Turcji w 1915 roku, które określa się mianem „pierwszego ludobójstwa XX wieku”.
Autorka swoje wyznania adresuje do każdego z nas. Jej słowa niosą ze sobą obrazy uczuć, pięknie i pociągająco zmieniających się. Pustko pełnia niektórych poprowadzi przez nieodgadnione zatoki spojrzenia, innym postawi pytania i może pozwoli poznać odpowiedź, a będą i tacy, którzy dostrzegą w
Szukasz książki, w której zamiast prostych odpowiedzi czekają pytania, a gatunki literackie mieszają się jak w tyglu czarnoksiężnika? Sięgnij po Teatr snów! Główną aktorką na scenie Teatru snów jest Ruda, kobieta o włosach w kolorze płomienia, którą dręczą koszmary. – Cóż w tym dziwnego? –
Oczywiście to jest proste – kochać mnie, ale jedynie wtedy, kiedy jestem na scenie, z mikrofonem w ręce. (…) Co pozostaje, gdy teatr opustoszeje, kiedy dwa tysiące widzów pójdzie do domu? Samotność… (Dalida) Jaka była prywatnie Iolanda Gigliotti, a jak zmieniał się jej wizerunek, kiedy na scenie
Bohater opowieści żyje w późnym okresie XXII wieku. Mieszka w Krakowie, mieście, które pięćdziesiąt lat po trzeciej wojnie światowej zostało ponownie stolicą Polski. Jest pracownikiem specjalnej agencji badającej historię ludzkości. Jako pilot wehikułów pozwalających na podróże w odległą
Jako młoda dziewczyna Rita nigdy nie zawracała sobie głowy polityką. Miała szczęśliwe dzieciństwo i świat był dla niej piękny. Ale jej ojciec wiedział swoje. — Dobrze by było, córeczko — mówił dalej — żebyś wybrała taki zawód, na który w przyszłości będzie zapotrzebowanie i w socjalizmie, i w
Puzzle poruszają aktualny temat współczesnej emigracji Polaków. To pierwsza część losów Marii, kobiety w średnim wieku, która musi zacząć wszystko na nowo, daleko od kraju, w jakim spędziła swoje dotychczasowe życie.
Fabuła Anachorety, przedstawiająca przedwojenne, wojenne i powojenne losy działacza robotniczego Michała Sumicza, zawiera wiele elementów z przeżyć, doświadczeń i obserwacji autora. W liście do redakcji Wydawcy autor napisał, że z uwagi na swoje doświadczenia – poczucie osamotnienia w pracy