Książka zaliczana do klasyki fotografii portretowej. Znajdziemy w niej wiele pomysłów na różne sposoby i techniki tworzenia portretu, autor dzieli się również z czytelnikiem swoimi przemyśleniami na temat zachowań osób fotografowanych i roli samego fotografa.
Autor podejmuje się scharakteryzowania sztuki rzymskiej. Omawia formy, którymi się posługiwała i tradycje z których czerpała. Nie opowiada o sztuce w kontekście chronologicznym, lecz na podstawie celów jakim służyła.
„Trzeba raz powiedzieć prawdę: dzieło Witkiewicza jest dotąd jedynym w ogóle wchodzącym w rachubę przyczynkiem Polski do teorii teatru – pisał w roku 1925 Tadeusz Peiper – I w każdym innym kraju dzieło takie posiadałoby już sumę namiętnych prozelitów, zdecydowanych do użycia wszystkich możliwych
