Już świt Już świt... Purpury są na niebie. Już świt... wciąż nocne straszą mary. Sen to? czy zjaw? czy jakie czary? Dusza mogiłę własną grzebie. Dusza ma blada z przerażenia jako te zimne mgły na polu - dusza się lęka swego cienia - ten cień czerwony jest od bolu. Ptaki się budzą - lecz ja słyszę:
Powieść niezwykła, tajemnicza, pisana oryginalnym językiem, pełna do dziś nieodgadnionych zaszyfrowanych przesłań, zaskakujących zwrotów akcji i wizjonerskich opisów. Książka tak nowoczesna, wyprzedzająca swój czas aż trudno uwierzyć, że została napisana blisko sto lat temu.
Mené-Mené-Thekel-Upharisim jest powieścią niezwyczajną i niekonwencjonalną, pisaną z jednej strony jako pamiętnik, z drugiej zaś jako pełen fantazji twór nieposiadający w sobie nic z realności. Jej wyjątkowość polega jednak nie tylko na tym, że stanowi swoisty ewenement wśród wszystkich powieści
Płyną ciche, srebrne łzy... Płyną ciche, srebrne łzy i fioletów płynie żal w nieskończoną ciemną dal - pachną zwiędłe bzy - to Ty, duszo? Ty! W chmurach leci czarny ptak, niesie w szponach krwawy plon - - Czy to z Twoich dumnych łon - wyrwany ten znak? Tak, ma duszo, tak. - Tyś mię zaklął w tęczy
Tom pism Tadeusza Micińskiego, wychodzący obecnie z druku, zawiera część spuścizny rękopiśmiennej tego tragicznie zmarłego pisarza, wyjęta z tek, które placówka dyplomatyczna polska w Moskwie przesłała Rodzinie do Warszawy w roku 1923. Okoliczności, towarzyszące śmierci Micińskiego nie są dotąd
