Włoskie filmy wyznaczały nowe kierunki rozwoju kina od początków jego istnienia. Wielkie historyczne widowiska z początku wieku pokazały, że kino ma nieograniczone możliwości kreacyjne. Powojenny neorealizm udowodnił, że filmowe dramaty rozgrywają się także wśród zwykłych ludzi. Dzięki filmom
Bohaterami tej książki są wizerunki ludzkich ciał zamknięte w przestrzeni muzeum: modele anatomiczne, figury woskowe, mumie, martwe ciała, ich szczątki, plastynaty. Autorka, obierając taki punkt wyjścia, proponuje swoistą grę interpretacyjną, która ma przebiegać w dwóch wymiarach. Z jednej strony
Na wzór pojęcia „bohatera historii”, wokół którego skupiała się książka Romantyzm i historia, stworzyłyśmy pojęcie „bohatera egzystencji”. Rousseau, Werter, René reprezentują trzy modele egzystencji romantycznej, każdy z odmiennym, właściwym mu odcieniem. Gustaw, Kordian, Szczęsny z Horsztyńskiego,
Książka przedstawia przypadek Piotra Riviere’a, który po dokonaniu w 1835 roku potrójnego zabójstwa zredagował dla policji rodzaj uzasadnienia niepozwalającego zakwalifikować jego zbrodni jako szaleństwa. Rekonstruując żywą podówczas pamięć rewolucji, która nauczyła ludzi, "że śmierć, jeśli się na
Historia seksualności to dzieło z ostatniej fazy twórczości Michela Foucaulta. Na książkę składają się trzy prace opublikowane w latach 1976–1984: Wola wiedzy, Użytek z przyjemności oraz Troska o siebie. Pierwsza część kontynuuje charakterystyczną dla Foucaulta analizę biowładzy: francuski filozof
Podłe ciała to skazani na śmierć, galernicy, więźniowie, sieroty, prostytutki, pacjenci szpitali, paralitycy, niewolnicy i umierający, którzy na przestrzeni historii służyli za materiał do eksperymentów tworzących współczesną medycynę. Książka Grégoire’a Chamayou bada historię niezbadaną dotąd
Z czego wynikają głęboki smutek, rozpacz, obłęd, szał, samobójstwo? Wbrew tym, którzy przywołują jakąś przyczynę nadprzyrodzoną czy karę boską, myśl medyczna już od czasów starożytnych przyznawała pierwszeństwo pewnej przyczynie naturalnej, jednemu z płynów w ciele – czarnej żółci, to znaczy
O autorze tej książki, stałym felietoniście "Tygodnika Powszechnego", Jerzy Pilch napisał, że "o świecie chce opowiadać i opowiada w sposób powieściowy (powiedzmy: quasi-powieściowy)". Podobnie jak poprzednia jego książka – Laufer – także ten zbiór krótkich, osobnych na pozór opowieści, wpisanych w
Czasami (bardzo rzadko) pozostawiam swój punkt obserwacyjny. Wsiadam do samochodu albo pociągu i jadę przez długie godziny gdzieś, gdzie brak jest późnojesiennego błota, gdzie ludzie przesyłają sobie życzliwe spojrzenia, gdzie czas, ten codzienny dręczyciel, przyjmowany jest tak samo pogodnie jak
"Jean-Paul Sartre ostatnie lata życia poświęcił Flaubertowi, pisząc i publikując kolejne tomy "Idioty w rodzinie". Monumentalna monografia pisarza miała ująć jego życie i dzieło zarazem w perspektywie jednostkowej, jak i historycznej. Dwa pierwsze tomy francuskiego wydania zawierają opis
