Wojna peloponeska była największą i najdłuższą z wojen, jakie toczyli starożytni Grecy. Ogromne ofiary w ludziach, straty materialne, a także spustoszenie w psychice ludzkiej wywołane bezprzykładną eskalacją okrucieństwa, odcisnęły negatywne piętno na późniejszych dziejach Grecji. Naoczny świadek,
Plan wydawał się na pozór szalony. Zamierzano przedrzeć się przez podwójny mur wzniesiony przez nieprzyjaciół, omijając potężne wieże strażnicze i gęsto rozstawione posterunki.
Obok prawdziwej Sparty od zawsze istniała legenda Sparty, uosabiająca odwieczne marzenia o równości. zawarty w książce wizerunek Sparty nie zgadza się, o czym z góry należy Czytelnika uprzedzić, z obowiązującym w pracach polskich sposobem widzenia dziejów spartańskich. zdaniem autora Sparta, choć
Na krótko przed samobójczą śmiercią Antoniusz, wódz i członek drugiego triumwiratu, dyktuje swe pamiętniki sekretarzowi, Grekowi Krytiaszowi. Usiłuje nieco "ubrązowić" najważniejsze wydarzenia epoki, których był uczestnikiem, ale Krytiasz przeplata opowieść swojego pana własną wersją wypadków,
Napisana w formie pamiętnika Decymusa Brutusa, przyjaciela i towarzysza broni Cezara, a w końcu jednego z jego zabójców, opowieść o Rzymie w okresie schyłku Republiki. Jej bohaterami są Cezar, Kleopatra, Cyceron, Antoniusz i Oktawian. Allan Massie, dość swobodnie traktując materię historyczną,
Wojna peloponeska była największą i najdłuższą z wojen, jakie toczyli starożytni Grecy. Ogromne ofiary w ludziach, straty materialne, a także spustoszenie w psychice ludzkiej wywołane bezprzykładną eskalacją okrucieństwa, odcisnęły negatywne piętno na późniejszych dziejach Grecji. Naoczny świadek,
Książka opowiada o tym jak doszło do bitwy pod Maratonem, na czym polega jej wielkość i jakie są źródła zwycięstwa Ateńczyków.
Podręcznik ukazujący w przystępnej formie dzieje najstarszych cywilizacji oraz starożytnej Grecji i Rzymu, napisany przede wszystkim z myślą o uczniu szkoły średniej.
Autor przedstawia nowy wizerunek dziejów antycznej Sparty. Odwołując się do najnowszych badań, pokazuje, że w Sparcie nigdy nie istniała równość majątkowa, a państwem zawsze rządziła szczupła elita, która skupiała w swym ręku władzę i bogactwa. Autor dowodzi błędności podstawowych założeń przez
