Stworzyły nas geny. To one są motorem ewolucji. Jesteśmy - podobnie jak rośliny i zwierzęta - maszynami przetrwania powołanymi do życia przez geny. Oto przesłanie - jakże okrutne! -najsłynniejszej książki Richarda Dawkinsa. „Samolubny gen” ukazał się po raz pierwszy w roku 1976 (wyd. pol. 1996,
W roku 2006 po światowym sukcesie "Boga urojonego" Richard Dawkins stał się ikoną ruchów ateistycznych i sceptycznych. Ten sukces przyćmił nawet jego ważne dokonania naukowe i kluczową rolę, jaką w popularyzacji neodarwinizmu – i szerzej, naukowej wizji świata – odegrały jego poprzednie książki –
Wszyscy kochamy cuda. I tego nie ma nam za złe nawet Richard Dawkins. Wręcz przeciwnie, on sam jest wielbicielem rzeczy niezwykłych. Żeby jednak je dostrzec, zapewnia, nie trzeba wierzyć w duchy czy szukać pomocy astrologów. Wystarczy rozejrzeć się po świecie i spróbować zrozumieć otaczające nas
"Fenotyp rozszerzony" to dzieło klasyczne. Powstałe na początku lat osiemdziesiątych XX wieku jako kontynuacja słynnego "Samolubnego genu" jest, zdaniem samego autora, jego najciekawszą próbą nowego spojrzenia na organizację życia. Świat bowiem, jak uważa Dawkins, wcale nie składa się z
Wędrówka, na którą zaprasza nas wielki gawędziarz - Richard Dawkins - prowadzi ku najwspanialszym osiągnięciom ewolucji. Rozwiązaniom tak doskonałym, że aż trudno uwierzyć, iż mogły powstać same, bez udziału Głównego Projektanta. A jednak - zapewnia autor "Samolubnego genu" - w istnieniu oka czy
