"Lament Khobki" Do Tunguskiej tajgi przybywają naukowcy by odszukać resztki "meteorytu", który spadł tam w 1908 roku. Jednak przypadkowo uwalniają coś czego się nie spodziewali. Wszystkie te wydarzenia obserwuje stary człowiek, który jako dziecko był świadkiem widział
Połączone wydanie dwóch pierwszych tomów głośnego cyklu o przeklętej wiosce na Roztoczu, nominowanego do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Klątwa zatajenia, która spadła na jej mieszkańców sprawiła, że czas dla nich zatrzymał się w roku 1952 i od wtedy skazani są na samotne życie w równoległym,
Autor, znany podróżnik, etnograf i popularyzator, poświęcił tę książkę tubylczej ludności Australii. Napisał ją z okazji dwustulecia kolonizacji kontynentu. Jest to opis dziejów, kultury i obyczajów Australijczyków, opowiedzianych we właściwym Autorowi pięknym stylu z bogactwem rzetelnych
Piąty już zbiór krótkich liryków Witolda Oleszkiewicza, który – idąc tropem najsłynniejszych fraszkopisarzy – zamknął w kilkuwersowych utworach swoje poglądy na temat współczesnego świata. „Fraszki igraszki” Witolda Oleszkiewicza są piątym zbiorem autora. Tak jak w poprzednich częściach i tym
Pierwsze ciało może być przypadkiem. Drugie wskazuje na pewien schemat działania. Trzecie jest ostrzeżeniem. Kolejne zwłoki znajdowane nad Wisłą świadczą o niezwykłym wyrafinowaniu zabójcy. Ciała ofiar, owinięte w szkarłatny jedwab, przypominają misterne kompozycje, a moneta w ich ustach przywodzi
Tym razem Emil Żądło na tropie archeologicznego spisku, którego początek miał miejsce w początkach XX wieku, a zagadka dotyczyć będzie jednej z największych tajemnic starożytności. Oczywiście miejscem akcji będzie Gdańsk (ponownie odniesienia do Gdańska jako miasta portowego, do historii żeglugi),
Książka jest próbą odpowiedzi na pytanie: czy współcześnie obserwujemy zmierzch jedynie historycznie ukształtowanych ideałów piękna, czy też żyjemy w epoce zaniku pojęcia piękna i zaniku wartości związanych z pięknem. Autorka prezentuje bogatą problematykę kategorii piękna w relacji: piękno i
Maria Konopnicka jest przykładem pisarki, która swą twórczością chciała zwrócił uwagę społeczeństwa na nękające je problemy. Konopnicka w taki sam mistrzowski sposób pisała o realiach wiezienia, jak o życiu biednej, warszawskiej rodziny. W każdym jej utworze wszystko jest dopracowane do perfekcji,
"Zjawił się szeryf w towarzystwie konstabla. Watter zerwał się. Powtórzył szeryfowi historię opowiedzianą niedawno gospodarzowi, oświadczając, że ma co do mnie uzasadnione podejrzenia. Urzędnik zapytał: - czy opowiadał pan poza tym komukolwiek, gdzie leżą nuggety? - Nikomu. - Czy pozostaje
