"Wielka księga małego Polaka" to znakomita publikacja dla tych, którzy chcą dowiedzieć się czegoś na temat geografii i historii Polski. Zawarte w niej zadania przybliżą znaczenie symboli narodowych, legendy, wiedzę na temat regionów, strojów ludowych, kuchni, atrakcji turystycznych,
"Czego uczę się od zwierząt" to zbiór 46 opowiadań ze zwierzętami w roli głównej. W niektórych są one narratorami, innym razem historię opowiada człowiek. Obowiązkowa pozycja dla każdego miłośnika zwierząt. Chcesz dowiedzieć się, czego może nauczyć Cię Twój pupil? - zapraszamy do
Osadzona w barwnych latach dziewięćdziesiątych, pełna ciepła i humoru opowieść dla wszystkich dzieciaków. Dla tych, które dopiero poznają znaczenie słowa „przyjaźń”. Dla tych, które ciągle słyszą, że powinny się bawić z młodszym rodzeństwem, a nie tylko z kolegami. Dla tych, które denerwuje
Wrocławski dziennikarz, Jan Szatsznajder, żołnierz 2 Korpusu Polskiego i uczestnik bitew o Monte Cassino, Ankonę oraz Bolonię, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari, ujął po raz pierwszy pióro jeszcze jako podchorąży broni pancernej, w czerwcu 1943 roku, w Iraku. Prawdziwą pasją
Damy i huzary. Komedia w trzech aktach prozą. Jedna z najpopularniejszych komedii Aleksandra Fredry. W pełen humoru sposób ukazuje perypetie związków damsko-męskich. Nakreśla przy tym typy ludzkie aktualne także i dziś. Lektura warta polecenia.
Szaleję z miłości do Ciebie od momentu, kiedy Cię tylko poznałem. Coyote, skrywający przed innymi fakt, że jest wilkołakiem. Marlene, pianista w barze, dziedzic rodziny mafijnej polującej na wilkołaki. Tę dwójkę połączyła głęboka relacja, kiedy nagle w Coyote zbudził się instynkt godowy. Tymczasem
Bohater powieści najbardziej boi się publicznej kompromitacji. Kiedy ta wreszcie nadchodzi, odkrywa, że cały wpółczesny świat zamieszkują ludzie skompromitowani. Ich biografie są przezroczyste dla innych, historie ich upadków stają się przedmiotem powszechnego zainteresowania, a w końcu zaczynają
Osobliwością traktującej o wolnomularstwie encykliki "Quo graviora", opublikowanej 13 marca 1826 roku przez Leona XII, jest to, że powtarza ona pełny tekst dokumentów, wydanych przez poprzednich papieży: przede wszystkim list Klemensa XII (1738), Benedykta XIV (1751) oraz Piusa VII
