Tom poetycki Dominika Bielickiego „Pawilony” to zupełnie nowa w polskiej poezji próba budowania świata przedstawionego. Nowy też jest cel „przedstawiania świata”. Wyrasta wprost z niezgody na kierunek zmian w Polsce po roku 1989, ale także z tezy, że historia nie skończyła się 4 czerwca tegoż
Pamiętnikarskie wspomnienia lekarza polskiej kadry olimpijskiej.
Kaja i Dominik, choć nie wierzyli w bajki, otrzymali od życia swój własny happy end, a ich szczęściem cieszyły się rzesze czytelniczek. Kaja zdecydowała się wieść życie u boku Dominika jako jego żona. Urodziła córkę i otworzyła studio fotograficzne, by podobnie jak Dominik podążać za swoimi
Książka ta mogła ukazać się teraz, w nowej sytuacji politycznej, gdy złagodzone zostały przepisy cenzorskie. Zawiera historię harcerstwa grodzieńskiego w okresie międzywojennym oraz udział młodzieży spod znaku lilijki w obronie Grodna podczas zajęcia miasta przez wojska radzieckie i niemieckie.
Dalszy ciąg problemów z piekielną pokojówką. Gdzie nie pokaże się Roberta, tam los sieje śmierć i zniszczenie. Bao już nie ma knajpy... Kto będzie następny? Tymczasem w Roanapur pojawia się Garcia. Razem z nim przychodzi rozwiązanie tajemnicy celów Roberty. Czyżby konflikt z Wujem Samem?
Korespondent wojenny. Rzadko jest nim kobieta. Maria Wiernikowska – znakomita dziennikarka – była w samym środku wydarzeń określanych słowem: piekło. Czeczenia, Bośnia, Gruzja … Mijają lata i blakną wspomnienia. Jednak świadectwo rzeczywistości piekła jest tak samo palące. Szczególnie, gdy ma się
Honor i jej trzy siostry po śmierci ojczyma, hrabiego Backington, znalazły się na łasce przyrodniego brata, dziedzica tytułu, i narzeczonej Moniki. Monika chce, by zaraz po ślubie wyniosły się na daleką prowincję i żyły o głodowej pensji. Honor nie zamierza się poddać. Udaje się do domu hazardu,
Paul Theroux, który zdobył sławę, podróżując koleją przez Europę, obie Ameryki i Azję, w połowie lat osiemdziesiątych po raz kolejny wsiada do pociągu. Tym razem przyłącza się do grupy turystów i wyrusza do Chin. W Państwie Środka spędza rok. Przemierza jałowe pustynie Sinkiangu i lasy Mandżurii,
Marcin Sarna sięga po tradycyjne narzędzia komparatystyki, zestawiając horyzont myślowy, dominującą tematykę i techniki pisarstwa „młodych” z horyzontem i praktyką pisarstwa pokolenia boomu. Wykazuje przy tym dużą erudycję i talent interpretacyjny, jednakże – mimo całego bagażu informacyjnego i
Zbiór stu siedemnastu krótkich opowiadań, których tematem są relacje między ojcem a synem. Poszczególni bohaterowie miotają się między skrajnym oddaniem a skrajną niechęcią. Jedni skłonni są do największych poświęceń w imię ojcowskiej miłości i synowskiego przywiązania. Inni robią wszystko, aby
