Kolejne projekty emancypacji kobiet, które przedstawia książka na szerokim tle epoki, są niczym ślady pozostawione przez kamienie rzucone w wodę: rozchodzą się coraz dalej. W opisywanym tu okresie pomiędzy powstaniem styczniowym a wybuchem drugiej wojny światowej „sprawa kobieca” zataczała coraz
Emancypantka, katoliczka, na pewnym etapie socjalistka. Debiutem poetyckim zrobiła furorę. Zachwycił się nim Stefan Żeromski, a Jarosław Iwaszkiewicz na zawsze pozostał jej wiernym czytelnikiem. Skamandryci odbyli do niej pielgrzymkę, aby przystała do ich grupy. Maria Pawlikowska-Jasnorzewska i
W luksusowym nowojorskim apartamentowcu zostaje zastrzelona Sharon DeBlass, wnuczka wpływowego senatora. Śledztwo w tej sprawie prowadzi porucznik Eve Dallas młoda, zdolna i energiczna policjantka z wydziału zabójstw. Pierwsze ślady prowadzą do Roarke a tajemniczego miliardera, o którym nie wiadomo
Historia Bromby należy do historii zawikłanych, pełnych zaskakujących niespodzianek i komplikacji. Jednym słowem, przypomina samą Brombę, tę najniezwyklejszą postać ze wszystkich postaci zwykłych i małych.
„Sowa, córka piekarza” jest ostatnią książką wydaną jeszcze za życia Hłaski w 1968 r. Przenosi czytelników do komunistycznej Polski lat 50. i wciąga ich w wir nierzeczywistych wydarzeń na granicy jawy i... wyobraźni bohatera. Trzydziestotrzyletni Grzegorz, dziennikarz i pisarz z aktorskim
Zawiera historie "Mister Z!" i "Punkt przegięcia".
Nadchodzą czasy, w których ludzki duch poddany zostanie ostatecznej próbie. Klon bez imienia i przeszłości budzi się do okrutnego życia. Ścigany za zbrodnie, o których nie ma pojęcia, jednocześnie dzierży władzę, której nie pożąda. Okryty hańbą ambasador staje naprzeciw tajemniczej kobiety, która
Dawno, dawno temu pewien stolarz spacerując, na skraju lasu znalazł spory kawałek drewna, który doskonale nadawałby się do wystrugania marionetki. Jego przyjaciel o imieniu Geppetto od kilku dni poszukiwał odpowiedniego materiału na drewniana lalkę, ale nie natrafił na odpowiedni...
Od dawna nikt tak przystępnie i rzetelnie nie napisał książki, która byłaby podręcznikiem szkoły austriackiej. Styl, w jakim książkę tę napisał Randall G. Holcombe porównać można do sposobu pisania Murraya N. Rothbarda. Przy czym autor rozszerzonego wprowadzenia do szkoły austriackiej nie ma
