Aby ludzkość przetrwała i wznosiła się ku wyższemu życiu, w którym jest coraz więcej świadomości, wolności i poszanowania człowieka, trzeba ja przekonywać, że warto w tym kierunku podążać. Coś z naszych wysiłków przetrwa na zawsze.
W wiosce krążą dziwne pogłoski na temat panny B., niepokojącej osoby w nieokreślonym wieku. Mężczyznom, których przyciąga, niewiele pozostaje życia. Miejscowi ludzie są świadkami serii niewyjaśnionych wypadków. Na czym polega władza panny B.? Jaka jest jej tajemnica? Autor usiłuje znaleźć odpowiedź
Dla współczesnego świata Ramzes II jest faraonem, który chyba najlepiej reprezentuje wielkość starożytnego Egiptu. Podczas jego niezwykle długiego panowania w XIII wieku p n e potęga tego kraju osiągnęła punkt szczytowy. Podjęto wtedy liczne imponujące inicjatywy budowlane, których kulminacją stało
Poemat dramatyczny w pięciu aktach. Don Carlos - syn hiszpańskiego króla Filipa II - jest nękanym przez dwór idealistą zakochanym w odebranej mu przez ojca narzeczonej.
„Głos góry” to jedno z arcydzieł Kawabaty. Poprzez świat wspomnień i przemyśleń starego człowieka, który przeczuwa zbliżającą się śmierć, symbolizowaną tytułowym „głosem” góry, wyrażona jest gorzka mądrość życia. Wspomnienia jego dawnej, młodzieńczej miłości nakładają się na uczucie do młodziutkiej
Autorka, najlepsza dziś znawczyni tematu, odtwarza fenomen życia zakonnego w całej jego złożoności. Opisuje dzień powszedni w barokowym zakonie żeńskim w dawnej Polsce od reformy potrydenckiej po schyłek XVIII w. przynoszący upadek Rzeczypospolitej. Książka napisana jest językiem żywym,
Monografia popularnonaukowa, która ujmuje starożytne dzieje Rumunii i jej mieszkańców w oparciu o źródła starożytnych autorów i archeologię.
(..)W roku 1966 wydano najnowszy tom opowiadań tego autora pt. Zapach gorzkich migdałów". Opowiadania Weżinowa osadzone są głęboko w problemach współczesnego życia, ich tematem są sprzeczności istniejące w społeczeństwie, konflikty pokoleń i trudne problemy nurtujące młodzież. Bez schematyzmu
(...) w pisaniu wierszy nie idzie o terapię (zawsze myślałem, że poeta jest lekarzem zdrowych!), tylko o - o co? Może o to, żeby, podobnie jak to czyni geodeta, mierzyć świat? Badać sens rzeczywistości zmysłami, rozumem i natchnieniem, sprawdzać - a przynajmniej próbować tego - czy w ogóle ten sens
