„Ja złodziej", (1972), dwunasta powieść autora, ma za bohatera wybijającego się adwokata nowojorskiego, przed którym otwierają się perspektywy błyskotliwej kariery politycznej. Afera łapówkowa, w którą się wplątuje z przewrotnych motywów, stawia go przed trudnym dylematem moralnym i skłania do
Zderzenie atmosfery "retro" lat NEP-u w ZSRR z wyobrażeniami o przepychu zrodzonymi w głowie biednego wychowanka domu dziecka stwarza swoisty klimat opowieści, która przypomina odwieczną prawdę, że więzi międzyludzkie są cenniejsze niż złoto.
W naszym wieku, wieku zawrotnego przyspieszenia biegu historii,która zarazem staje się bardziej niż kiedykolwiek historią wspólną całego globu, a pojęcie czasu oznacza przede wszystkim efektywne działanie - coraz mocniej odczuwamy potrzebę uchwycenia i zrozumienia różnorodności rytmów życia,
Wśród antenatów Truchanowskiego widziano najczęściej Poego, Meyrinka, Micińskiego. Później Kafkę i Schulca, choć tu, mimo pewnych podobieństw, znajdziemy chyba równie wiele różnic. [...] Jak pisał Józef Czechowicz: "Truchanowski planuje swe dzieła w wielkich płaszczyznach, gdzie wszystko jest i nie
"Co się dzieje z gwiazdą, która nie osiąga spokojnej starości jako gwiazda neutronowa lub karzeł? Odpowiedź, którą otrzymujemy, jest rzeczywiście bardzo niepokojąca: po prostu znika! Staje się tym, co obecnie nazywamy czarną dziurą. Podobnie jednak jak niewidzialny człowiek ma ona wpływ na
Spis treści: Wstęp Stosunek do wolnomularstwa • Antymasoni, masoni, racjonaliści • Nauka historyczna wobec wolnomularstwa • Przedmiot badań • Stan badań • Źródła • Metoda i wątki • Konstrukcja książki • Nadzieje i rozczarowania. Rozdział I. Nad Tamizą i Sekwaną Loża • Atrakcyjność lóż • Koniec
Akcja powieści toczy się w zrujnowanej przez wojnę Warszawie. Trwa wielka odbudowa. Jednak grupa pięciu chłopców nie potrafi dostosować się do nowej sytuacji i wchodzi na drogę przestępczą. Zostają jednak złapani i osądzeni. Mają karnie pracować przy budowie nowej trasy W-Z. Nie potrafią należycie
Powieść będąca rozliczeniem pokolenia drugiej wojny światowej z Ameryką, której nie chce akceptować. Książkę tą uznano za kliniczny objaw kryzysu moralnego lat 60.
Autor podejmuje trud obrony imienia markizy de Pompadour przed trybunałem historii, wbrew zresztą opinii większości jej dotychczasowych biografów. Niewdzięczny to trud, nie da się bowiem oddzielić pani Pompadour - realnej, konkretnej postaci historycznej od pani de Pompadour - symbolu. Niezależnie
