"Słownik literatury staropolskiej" ogarnia około 700 lat dziejów piśmiennictwa narodowego. Opis zjawisk rozpiętych na tak rozległej kanwie czasowej: średniowiecza, renesansu i baroku, zakładał z natury rzeczy ujęcie diachroniczne, zmierzające do uchwycenia procesu rozwoju historycznego.
Nadine nie może uwierzyć, że Florian, który był jej pierwszą wielką miłością, ma AIDS. Czy ona też się zaraziła? Kiedy okazuje się, że jest zakażona wirusem HIV, cały jej świat wali się w gruzy. Z kim może o tym porozmawiać? Ile zostało jej jeszcze życia?
red. wyd. polskiego t. 5: Teresa Kulak; Tematyka tego tomu ukazuje nowe granice prywatności w XX w., poruszając takie problemy jak: życie w rodzinie, aborcja, rozwody, samobójstwa, stosunek do własnego ciała, do śmierci czy pornografia. Autorzy sporo miejsca poświęcają nowym wzorcom pobożności i
Zarys dziejów literatury starożytnego Rzymu autorstwa profesora Mieczysława Brożka. W porównaniu do innych prac tego rodzaju, Brożek wziął pod uwagę nie tylko dzieła zachowane do naszych czasów, ale i całokształt literatury łacińskiej.
Książka stanowi wielki album, w którym skumulowane zostaly reprodukcje dzieł sztalugowych oraz ściennych znamienitych malarzy na przestrzeni XIV-XX wieku. Zaprezentowane na dużym formacie ilustracje zintegrowane są z opisami historii oraz progresji kierunków i nurtów w sztuce epok.
Poezja symbolistów rozgrywa się nie tylko w słowach i między słowami, usiłuje objąć universum, chce być transcedentna, chce wyrażać nie tylko wrażenia, uczucia, myśli twórcy, ale sama tworzyć nowy, niezależny świat, rządzony prawami wyobraźni poety (...) ewokować, grać aluzjami, nie odpowiadać,
Sztuka hiszpańskiego dramaturga, Lope de Vegi. Po raz pierwszy opublikowana w Madrycie w 1619 roku jako część "Docena Parte de las Comedias de Lope de Vega Carpio" ("Tom 12 zebranych dramatów Lope de Vega Carpio"). Spektakl jest oparty na rzeczywistym zdarzeniu historycznym,
Utwór literacki François-René de Chateaubrianda opublikowany po raz pierwszy w 1805, napisany trzy lata wcześniej. W założeniach autora miał stanowić literackie rozwinięcie koncepcji zasad moralnych zawartych w tekście Duch wiary chrześcijańskiej, jak również komponent szerszej epopei
Niewiele postaci z dziejów Rosji budziło takie zainteresowanie historyków, poetów i pisarzy, jak Dymitr Samozwaniec. Intrygujące były nie tylko okoliczności, w jakich się pojawił, ale także motywy, którymi się kierował. Czy to w jego głowie powstał pomysł, aby podać się za cudownie ocalonego
