W "Dzienniku pisarza" Dostojewski odpowiadał w formie publicystycznej na poruszające go współczesne zdarzenia. Oprócz tego Dziennik zawiera szereg utworów literackich- opowiadań, szkiców, wspomnień. Krytyka lat 70. XIX w. zauważała znaczenie literackie Dziennika pisarza. W ostatnim okresie
Powieść ma formę złożonego z 49 rozdziałów dziennika pisanego przez skazanego na śmierć w ciągu ostatniego dnia jego życia, w którym opisuje swój proces i niektóre epizody ze swojego życia. Czytelnik nie zna ani nazwiska skazańca, ani powodów, dla których został skazany (pada jedynie ogólnikowe
Kiedy podróżuje się pociągiem, można usłyszeć niejedną historię. Ta wydarzyła się naprawdę. Zakochanie. Ślub. Oszustwo. Gra uczuć. Miłość. Nienawiść. Zazdrość. Obłęd. Morderstwo. To kolejne etapy, które przechodzi bohater Tołstoja, Pozdnyszew. Na samym końcu pozostaje mu rozdrapywanie ran z
Czymże jest w istocie Dziennik pisarza? Dziennik stanowił wyraz postawy i poglądów jednej konkretnej osoby, osoby swego twórcy i to wyraz wybitnie indywidualny,"osobowościowy". Dziennik nie miał być mechanicznym zlepkiem artykułów czy wiadomości, lecz dziełem jednolitym, jedną książką jednego
„Dostojewski autorem opowieści fantastycznych? W pierwszej chwili może to nas zaskoczyć. Twórcę Zbrodni i kary uważa się przecież za realistę, niekiedy nawet za naturalistę. (...) Żywo i precyzyjnie wpisują się w pamięci ulice, domy, klatki schodowe z dokładnie podaną liczbą stopni (...) wnętrza
"Przedziwne losy miała ta książka. Wydana w roku 1897, zyskała szeroki rozgłos dopiero w ćwierć wieku później. W momencie powstania była zbyt nowatorska formalnie (ani to proza, ani wiersze - utwór pokrewny Zaratustrze), a gorsząca swą treścią. Później "Pokarmy..." i porywały, i budziły sprzeciw.
Autorka opowiada, że skutki owej katastrofy widoczne są w Hiroszimie jeszcze w czternaście lat później. Wojna atomowa stowrzyła nowy, radioaktywny gatunek ludzi. Są to pozostali przy życiu mieszkańcy owego miasta, pozornie zdrowi i normalni, o ile... O ile ciała ich nie są pokryte nie gojącymi się
Zofia Andrejewna nie była idealną partnerką dla geniusza – miała niezależne zdanie, chciała mieć własne życie, nie rozumiała duchowych rozterek Tołstoja, była zazdrosna o jego przeszłość i uwagę poświęcaną innym, potrafiła zatruwać mu życie histerią i wiecznymi pretensjami, ale trwała przy nim
