Klara ma dziewięć lat, młodsze rodzeństwo, mianowicie brata, ale wolałaby mieć psa, mianowicie golden retrievera. Ma też pamiętnik, w którym skrupulatnie notuje wszystkie zdarzenia. Oczywiście długopisem, gdyż rodzice oczywiście nie chcą jej kupić komputera. Poza tym tak jest szybciej.
Pamiętacie Klarę? Ma dziewięć lat i własne zdanie w każdej sprawie, lubi pizzę, chciałaby mieć golden retrivera, tyle że jej brat ma alergię na sierść… Aha, najważniejsze, Klara prowadzi tajemny dziennik, którego okładka jest opatrzona ostrzeżeniem „Proszę tego nie czytać!” W drugiej części
„Pewnie już się domyślacie, że Sebastian Van Pirek nie był zwykłym chłopcem. Pochodził z rodziny wampirów. O jego przodkach pisano książki i kręcono filmy. Jednak nawet wśród strachów zmieniają się mody. Wampiry straciły popularność.” „Niezwykla historia Sebastiana Van Pirka” to książka o jego
Klara ma dziewięć lat, okulary i młodszego brata. Młodszy brat ma alergię i przez to Klara nie dostanie wymarzonego golden retrievera. To najmniejszy z jej problemów. W swoim pamiętniku Klara opisuje szkołę, kolegów, rodziców i babcię. Raczej nie będą zachwyceni, jeśli to kiedyś przeczytają.
Co zostaje po śmierci bliskiej osoby? Przedmioty, wspomnienia, urywki zdań? Narrator porządkuje książki i rzeczy pozostawione przez zmarłą matkę. Jednocześnie rekonstruuje jej obraz – mocnej kobiety, która w peerelowskiej, a potem kapitalistycznej rzeczywistości umiała żyć wedle własnych zasad.
Bolek i Lolek zakładają profesjonalne Biuro Śledcze BiL i już od pierwszych dni mają ręce pełne roboty. Dzięki skutecznej reklamie, szybko zdobywają nowych klientów. Ogłoszenie na płocie przed sklepem okazało się strzałem w dziesiątkę! Ale to jeszcze nic. Prawdziwa przygoda zaczyna się dopiero
Czy wiecie, co to jest „grzecznomierz”? Świeci na czerwono i pika, kiedy nie mówisz „proszę” czy „dziękuję”. Noszą go na szyi uczestnicy konkursu grzeczności. Jednym z nich jest Strusia, bardzo grzeczna dziewczynka. Nie będzie jej jednak łatwo wygrać, bo ni stąd ni zowąd w jej życiu pojawia się
Zmarnowałem dzieciństwo i młodość. Nie słuchałem Stonesów ani Depeche Mode. Moimi rockmanami byli graficy. Do domu architekta, Piotra Wichy, nie mają wstępu kapcie, pufy ani meblościanki. Po podłodze stukają drewniaki, zdobyte cudem odrzuty z eksportu. Plakaty Świerzego, klocki Lego, deska
