W 1970 r., dwadzieścia lat po Alefie, Borges publikuje kolejny tomik opowiadań. Sam autor określi zawarte w nim utwory jako "realistyczne", ale bardzo szczególny to realizm, pełen niedomówień, przesycony magią i niezwykłością. Akcja opowiadań rozgrywa się gdzieś w zaułkach Buenos Aires lub na
Tomik Pamięć Szekspira, zawierający cztery ostatnie opowiadania Borgesa, stanowi podsumowanie całego jego dorobku prozatorskiego. Odnajdujemy w nim symbole, tematy i obsesje pisarza, znane z wcześniejszych jego opowiadań: śmierć, pamięć przeszłości, nieskończoność, magiczne słowo, róża, tygrys...
"Alefa" wraz z wcześniejszymi "Fikcjami" sam Borges zaliczył po latach do swych najważniejszych książek. Wszystkie jego późniejsze opowiadania, szkice lub wiersze są w istocie wariantem, modyfikacją bądź wstępnym zarysem - fabularnym, eseistycznym czy poetyckim - wątków, idei i symboli zawartych w
Powoływanie się na fikcyjne autorytety, czy rozwijanie nie istniejących doktryn, to pomysł w literaturze bynajmniej nie nowy. Nie egzemplifikując przesadnie, dość przytoczyć choćby Carlyle'a — choć można by wielu innych — którego "Sartor Resartus" stanowi właśnie wykład systemu filozoficznego
Nadarza się doskonała okazja, aby poznać jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku. Niemal wszystkie pisma Borgesa -- opowiadania i wiersze, artykuły i rozważania -- przetłumaczono już na język polski. Do pełnej reprezentacji brakowało już tylko "W dialogu", książki od lat oczekiwanej z wielką
Unikalna, bo ułożona przez samego Borgesa antologia jego ulubionych prac, w skład której wchodzą opowiadania, proza poetycka, eseje oraz wiersze. Miast chronologii zbiorem rządzi ukryty porządek sympatii i różnic, gdyż pomieszczone w nim utwory rozmawiają ze sobą, odbijając się jedne w drugich jak
„Autobiografia” to fascynująca, pełna ironii i humoru opowieść Borgesa o własnym życiu - o lekturach, pisarstwie, fascynacjach, przyjaciołach, rodzinie, podróżach, niepowodzeniach i sukcesach. Jej tekst, podyktowany po angielsku Normanowi Thomasowi di Giovanni, ukazał się w 1970 roku we wrześniowym
Ten prozatorsko - poetycki tomik to według samego Borgesa najbardziej osobista, a zarazem najbardziej różnorodna książka w jego dorobku. W opublikowanym w 1960 r. "Twórcy" zapisał własne życie, pasje i obsesje, upodobania literackie i fascynacje filozoficzne. Wszystkie te motywy przewijają się jako
W opublikowanej w 1976 roku „Księdze snów” Borges bawi się tezą, że sny są najstarszym, a zarazem najbardziej złożonym gatunkiem literackim. W swej niezwykłej antologii bada ewolucję i różnorodność tego prastarego gatunku - od proroctw biblijnych i „Iliady”, poprzez średniowieczne sny alegoryczne,
